Supermaver over de wereld

Gitaarmuziek

2012-01-07T12:33:00.000+01:00

Ik moet ergens op zolder ook nog een gitaar hebben liggen...

Bellen met de gemeente

2011-12-08T19:14:00.000+01:00

Zojuist een volkomen bizar gesprek gevoerd met de gemeente Ede. Kafkaësk zou ik bijna zeggen. En dat terwijl ik slechts het goede zoek voor de mensheid. In dit geval voor mijzelf en mijn buurtgenoten. In het straatje waar ons huis staat, wonen liefst 27 kinderen (28 binnenkort, maar dat is weer een ander verhaal) die zo'n beetje allemaal buiten spelen. En er rijden nogal wat auto's, dus als oplettende burger bel je dan de gemeente...

'Goedemiddag, u had een opmerking over een verkeerssituatie?'
'Jazeker, ik woon in een straat waar veel kinderen wonen en...'
'Nou meneer, er zijn straten waar nog veeeel meer kinderen wonen hoor.'
'O, hoe dan ook, ik vroeg mij af of de gemeente misschien een bordje kan ophangen, iets met 'let op, spelende kinderen.'
'Meneer, we kunnen niet de hele stad volhangen met bordjes.'
'Dat is billijk, daarom vraag ik er maar eentje, bij mij in de straat.'
'Maar als u dat wilt, dan willen anderen dat ook.'
'Geef ze eens ongelijk.'
'Daar beginnen we niet aan.'
'Een drempel dan, dat is...'
'He ja, we gooien heel de stad vol drempels.'
'Alsjeblieft niet!'
'Nee, ziet u wel, u wil ook geen drempels.'
'Jawel, bij mij in de straat. Ik vraag toch niet om een heuvellandschap? Gewoon één drempel.'
'Nee hoor, want dan rijden ze bij u in de straat misschien zachtjes, en dan gaan ze ergens anders hard rijden.'
'...'
'Trouwens, zo'n bord kost geld en dat heeft de gemeente niet.'
'O, maar we willen best zelf betalen.'
'Daar doen we niet aan, dan hebben straks alleen de rijke inwoners een veilige straat.'
'Goed. Laat ik de vraag anders stellen: hoe krijg ik de straat veiliger?'
'Tja, u kunt natuurlijk afspreken om de auto's aan weerszijden van de straat te parkeren. Dan moet het verkeer er langs slalommen.'
'En kunt u dan parkeervakken schilderen?'
'He, wat? Nee natuurlijk niet. Trouwens, dat helpt geen zier, mensen trekken zich toch niks aan van die vakken.'
'Slalommen dus.'
'Ja, maar let u wel op dat de vuilniswagen er nog langs kan? Op die dagen moet u dus niet slalommen.'

Gelukskoekjes

2011-11-21T09:45:00.001+01:00

Vraag jij je ook altijd af hoe het komt dat Chinese gelukskoekjes altijd gelijk lijken te hebben? Het mysterie is ontrafeld. Niet kijken dus, als je gelooft dat er iets onbenulligs als toeval in het spel is...

Table 7 - short film from Marko Slavnic on Vimeo.

Afghanistan

2011-11-10T11:27:00.000+01:00

Als je denkt dat het nooit meer goed komt met Afghanistan, moet je dit filmpje bekijken. Ik wil daarheen! En ik wil ook zo filmpjes kunnen maken...

Afghanistan – touch down in flight from Augustin Pictures on Vimeo.

20 weken

2011-08-26T13:28:00.002+02:00

Ineens werd ik een beetje zenuwachtig tijdens de 20-wekenecho. Niet eens zozeer om het peilloos diepe decolleté van de dame met het echo-apparaat, maar vooral om wat ze zei. Schrik niet, alles is goed met moeder en kind, maar dat weet je pas als het allemaal voorbij is. 'Nu kijken we even naar de hersenen. Ik zie hier twee zwarte vlekken...' (mijn hartslag schiet acuut naar vierhonderd) '...en dat is prima.' (ik val bijna flauw vanwege plotseling dalende bloeddruk). 'Hier zien we de rug' (Ziet dat er zo uit? Dat ziet er toch nooit zo uit? Ik zeg niks, misschien ziet zij het niet) 'En dat ziet er heel mooi uit.' En zo ging het verder, hart, lever, nieren, elk orgaan kreeg evenveel aandacht. Steeds als ik dacht dat het niet veel erger kon, volgde een nieuwe defect waar het arme schaapje mogelijk aan kon lijden.
En toen stonden we weer buiten. Van de weeromstuit kochten S. en ik een doos veel te dure gebakjes. Ja, die zijn allemaal al op.

Timmeren

2011-08-24T08:00:00.001+02:00

Langzaamaan begin ik met de voorbereidingen op vaderschap 3.0. Ik had mij het afgelopen halfjaar al min of meer verzoend met het laatste restje verbouwing dat wacht op zolder. Eigenlijk kom ik daar helemaal niet zo vaak, omdat ik mij stoor aan de zooi die er nog staat. Vicieus ja, maar ik kon er prima mee leven. Nu niet meer. Om te voorkomen dat ik bij de eerste perswee nog 'even snel een kacheltje moet ophangen', zoals bij Isoldes komst het geval was (op zichzelf was het zeer gerechtvaardigd die kachel op te hangen, maar het moment van installatie is mij nog maanden nagedragen), ga ik het nu anders doen. Zo heb ik al een kachel. Nu nog even het kamertje eromheen aftimmeren.

Gebedje

2011-08-23T08:00:00.001+02:00

Maak ons rusteloos, Heer, als we te zelfgenoegzaam zijn;
als onze dromen zijn uitgekomen omdat ze te klein waren;
als we in veilige haven denken ons doel al te hebben bereikt
omdat we altijd hebben gezeild met de kust in zicht.

bisschop Bienvenido Tudtud, Filipijnen

Zo sterk

2011-08-22T11:31:00.003+02:00

Nog even een nagekomen vakantiefoto: om te bewijzen hoe sterk ze is, probeerde Isolde een paar strorollen naar beneden te duwen. Na een half uur gaf ze het op. Dat was even slikken, want ze was nu toch vier, de leeftijd waarop je alles kunt. 'Wacht maar tot ik vijf ben...'

Dominee uit Zimbabwe

2011-08-21T19:17:00.002+02:00

'Hoever is dat Flevofestival hier vandaan?'
'Oh, niet zo ver, ongeveer een half uur rijden.'
'En het vliegveld?'
'Ook niet zo ver, een uur met de auto.'
'En Den Haag?'
'Ook niet ver.'
'Maar... hoe kan dat nou?'
'Wat?'
'Als ik iemand vraag hoever een plek ergens vandaan is, zegt iedereen dat het in de buurt is. Wat is dit voor land?'
'Eh...'

Dat vond 'ie even moeilijk te begrijpen, de Zimbabwaanse predikant die een nachtje kwam logeren. S. had hem meegenomen omdat hij anders moederziel alleen in een hotel moest. Dat vonden we zielig. Dus namen we hem ook mee naar de kerk, waar hij meteen maar even een oproep deed te bidden om regen in Afrika. Later, toen ik hem probeerde over te halen een boterham met vlokken te eten, vertelde hij zo'n beetje tussen neus en lippen ook nog dat het regime in Zimbabwe hem scherp in de gaten houdt. Ze vinden hem irritant, omdat hij de hele tijd praat over moeilijke dingen als recht en onrecht. Toen de Zimbabwaanse overheid een paar jaar geleden besloot een halve sloppenwijk rond Harare domweg met een bulldozer opzij te schuiven, kreeg hij de kerken zover dat ze hun deuren openden voor de duizenden daklozen. Vervolgens gingen al die voorgangers ook nog eens lastige vragen stellen. Ik snap wel dat je als dictator zo'n mannetje liever kwijt dan rijk bent.

Naar school

2011-08-15T15:56:00.000+02:00

Ineens snap ik die tomeloze nieuwsgierigheid van mijn eigen ouders, als ik na een schooldag thuiskwam. Uiteraard maakte ik mij met een onduidelijk gemompeld 'leuk hoor' af van de vele vragen over hoe het was geweest. En verdraaid, Isolde doet precies hetzelfde. Nota bene na haar allereerste schooldag.
Op mijn vraag wat ze ervan vond - waarin ik het vurige verlangen om er de hele dag bij te zijn zoveel mogelijk probeerde te verhullen - klonk slechts 'o, wel leuk hoor'. Verdikkeme, het is je eerste dag op school. Dan ben je toch op van de zenuwen? Dan vertel je toch honderduit? Maar nee, het was 'leuk hoor'. Na lang zeuren wil ze nog wel vertellen dat er iemand jarig was. Wie, dat weet ze niet meer. 'En nu ga ik buiten fietsen, dag pap.'
O ja, wat je als ouders dient te doen in de tijd dat je kind op school zit, weet ik niet. Steeds als ik iets bedacht had (koffiezetapparaat ontkalken, beginnen met bijhouden van gas- en elektriciteitsverbruik per uur of het dashboard van de auto eens flink verwennen met cockpitspray), moest ik er alweer heen om haar op te halen.

Oppasmeisje

2011-07-19T12:41:00.002+02:00

Ik hielp laatst het oppasmeisje wat spullen verhuizen. Nu is de term oppasmeisje wat verraderlijk, omdat je zomaar zou denken dat het een lief, klein, schattig ding is dat zo nu en dan oppast. Dat was altijd zo, maar nu is ze groot en student en gaat ze in Utrecht wonen. De vorige bewoner van haar kamer was zo vriendelijk zijn televisie te laten staan. En zijn bed, kast, viezige tapijttegels die onbedaarlijk stonken naar spitskool, twee gare stoelen en - opmerkelijk - een handvol pasfoto's van zichzelf. Die rolden uit een van de kastlades toen we het hele zwikje bij de Utrechts gemeentereiniging in een container mikten. Een chinees zag ik, vandaar die spitskool (en ineens was ik weer terug in Oost-Jeruzalem, alwaar S. en ik jaren geleden een aftandse kamer bewoonden in een zonderling backpackershotel terwijl buiten de tweede intifada losbarstte en Israëli's hun Palestijnse buren beschoten met tanks. Tegenover onze kamer was een piepklein keukentje waar een jongen van Chinese afkomst elke ochtend rond zes uur zwijgend een pannetje kool kookte. Hoewel we het vast van plan waren, hebben we hem nooit gevraagd waarom. Dat vind ik nu wel eens jammer). Ik werd in mijn mijmeringen gestoord door een glad studentenjong dat zich voorstelde als bewoner van het studentenhuis. Blijkbaar bekeek hij mij met evenveel argwaan, want even later informeerde hij bij het oppasmeisje wie ik was: 'Je vriend of je vader?'
Ik ga nog wel een keer langs om uit te leggen dat ik een op-en-top getrainde marinier ben, die met blote handen een wak in het ijs slaat als hij zich wil wassen op de Noordpool. Of misschien moet de echte vriend of vader van het oppasmeisje dat doen.

Ontsnapt

2011-07-08T12:38:00.001+02:00

We zijn aan de koning van Spanje ontsnapt, zong Boudewijn de Groot. Zo voelde het een beetje, toen ik vanochtend de politie van mij afschudde. Niet dat ze mij in hun bed en provisiekast hadden betrapt, maar wel fietsend door de winkelstraat. Dat is bijna net zo erg.
Er waren veel verzachtende omstandigheden: het was nog vroeg, er was nauwelijks publiek en ik fietste niet hard. Maar daar luisteren deze geüniformeerde overheidsdienaren nooit naar. In de spiegeling van een winkelruit zag ik dat de auto die mij stapvoets achtervolgde volzat met agenten. Echt wel een stuk of tien, die allemaal likkebaardend hun bonnenboekje tevoorschijn toverden. Het was mijn koelbloedigheid die hen de das omdeed. Een lesje ontsnappen aan de juten:

1. laat niet merken dat je ze hebt gezien, dan ben je het voordeel van de verrassing kwijt.
2. blijf in het midden van de winkelstraat fietsen, zodat de auto je niet kan passeren om je vervolgens de pas af te snijden.
3. sla op een onverwacht moment een zijstraat in, stap van je fiets, zet 'm op slot en druk op een van de bellen van een appartementencomplex.
4. wacht totdat je het portier van de politieauto open hoort gaan, duw de deur van het portiek open en glip naar binnen. Geef met je rechtervoet de deur een zetje, zodat deze snel in het slot valt.
5. kijk niet om! Een zoutpilaar zul je niet worden, maar het kost je alsnog een bon van zestig euro.
6. loop de trap op en bid om vergeving.

Digitenne

2011-07-04T15:30:00.002+02:00

Mijn Digitenne-onvanger is stuk. Zomaar, ineens, hield het ding ermee op. En dat in de eerste week van de Tour de France. Paniek dus. In de KPN-winkel begint de verkoper meteen afwerende gebaren te maken als ik de situatie uitleg. Ze doen helemaal niks met digitenne in de winkel, vertelt hij. En nee, dat er wel levensgroot reclame wordt gemaakt op de winkelruit is helemaal niet misleidend. Ze verkopen namelijk wel nieuwe kastjes. 'Interesse?'
Nou nee. Even bellen met de klantenservice van KPN dan maar:

'Welk merk heeft uw kastje?'
'Een sam...'
'Ach ja, een samsung. Dan kan ik niks voor uw doen?'
'O nee?'
'Samsungontvangers zijn allemaal ouder de twee jaar. Die hebben we eruit gedaan.'
'Waarom dan?'
'Het is gare troep! Of nee, ik bedoel: de kwaliteit is wisselend. Dat is het, wisselend.'
'En nu dan?'
'Ik kan echt niets voor u doen. Sommige kastjes gaan heel lang mee, andere zijn zo stuk. Helaas pindakaas.'
'Maar dat is toch idioot?'
'Meneer, ik laat mij niet beledigen. Als u deze toon aanslaat ga ik dit gesprek beëindigen.'
'Ik sla helemaal geen toon aan. Ik wil alleen maar vragen...'
'Ik heb u gewaarschuwd meneer, goedemiddag.'

Okee, dat van die pindakaas heb ik zelf bedacht. Om het verhaaltje een beetje smeuïg te maken.

Stil

2011-06-15T16:39:00.000+02:00

Juni en straks nie. Maar in juli dan weer wel.

Stil

2011-05-15T16:38:00.000+02:00

Het is zo stil in mei, ik heb nergens woorden voor...

Stil

2011-04-15T16:37:00.000+02:00

April? April? Daar was iets mee. Maar niet hier...

Stil

2011-03-15T16:37:00.001+01:00

Maart roert weliswaar zijn staart, maar niet dit blog...

Stil

2011-02-15T16:36:00.000+01:00

In februari was het hier heel erg stil...

Bidden

2011-01-11T19:24:00.002+01:00

‘Goed’, zei de evangelische Bijbeljuf monter, ‘dan gaan we nu een rondje bidden’. Ik had geen idee wat ze daar precies mee bedoelde, maar ik keek nergens meer van op. In het uur daarvoor had ik mensen de gekste dingen zien doen: ze poetsten ruiten die ik niet zag, zongen van ‘Samen in de naam van Jezus’ en grepen elkaars handen vast alsof ze met padvinders uit picknicken gingen. Mijn stijgende verbazing had zich tot nu toe vooral langs de zijlijn afgespeeld, maar nu zat ik er ineens middenin. Tot mijn eigen schrik, welteverstaan. Terwijl mijn ouders op de achterste rij in de grote zaal voorzichtig meedeinden op een onverstaanbaar vers uit Glorieklokken, was ik in een zijzaaltje beland te midden van een groep evangelische tieners bij wie elk woord rechtstreeks uit Opwekking leek te komen. Alsof ik naar zwavel en salpeter rook, zo argwanend werd ik bekeken. Van de Vergadering van Gelovigen hadden ze nog nooit gehoord, wat mij misschien nog meer schokte dan het jongetje dat verstond dat ik Jehova’s Getuige was. ‘Evolutie? Waarom moeilijk doen als het in zes dagen kan’, stond met grote letters op zijn T-shirt geschreven.
Een rondje bidden was een kwestie van daad bij het woord. De groep zette zich in een kring en de Bijbeljuf sprak op zakelijke toon de spelregels door: ‘we beginnen hier en we eindigen daar. Succes.’
Ergens halverwege de kring hapte ik naar adem terwijl de rest het hoofd naar beneden boog. Een voor een stegen de gebeden omhoog. Een geoliede gebedsmachine bestormde de hemel. Nog vier en het was mijn beurt. Drie nog, het zweet brak mij uit. Met ‘hoger dan de blauwe luchten’ ging ik het niet redden. Herezegedezespijzeamen? Nog twee. Wederkomst, nu! Jongste dag, armageddon, het laatste oordeel, ook allemaal nu! De jongen naast mij sprak op vastberaden toon de hemelse gewesten aan om een zeker geestelijk gevaar af te wenden. Hoorde ik daar een verlossende bazuin? Een elleboog porde in mij zij. ‘Jij moet’, hoorde ik fluisteren. Nooit daarna was mijn gebed zo vurig: ‘Jezus, zou u misschien voor volgende week zondag terug kunnen komen?’

Kerk

2010-12-13T20:54:00.005+01:00

Vraag jij je ook al heel lang af waar Supermaver naar de kerk gaat? (Misschien is beter: óf Supermaver eigenlijk naar een kerk gaat?). Ziehier, mijn kerkje op televisie. Naar mij hoef je trouwens niet te zoeken. Ik - eh - was al geweest toen ze dit opnamen. Echt waar.

Bekijk de video in andere formaten.

Weg

2010-12-10T09:59:00.002+01:00

Na weken van voorbereiding is het vandaag eindelijk zover: S. en ik gaan een weekendje weg. Voor S. komt het allemaal nogal als een verrassing trouwens, ik heb achter haar rug alle afspraken afgezegd en oppas geregeld. Als we terug zijn, ga ik solliciteren bij een geheime dienst. Met de operatie die nodig was om dit uitje stil te houden voor S. kun je met gemak drie Osama Bin Ladens oppakken.

Boom

2010-12-09T09:56:00.003+01:00

De kerstboom staat hoor. Een diepgewortelde wens van Isolde, gedurende het jaar vele malen hartstochtelijk uitgesproken, is in vervulling gegaan. Het boompje dat sinds vorig jaar een wat oneerlijke strijd om overleven voert, achter in onze tuin, staat weer binnen. Hij ziet er zelfs weer best aardig uit, nadat S. er met de stofzuiger langs is geweest. De schade na het optuigen viel ook mee: een stuk of vijf ballen, een trompetterend engeltje en vier kransjes. Van die laatste ben ik trouwens niet helemaal zeker of ze echt stuk waren voordat Isolde ze in haar murfje propte. En mogelijk wordt het Peruaanse kerststalletje nog toegevoegd aan het schadelijstje, omdat ik niet zeker weet of ik het ding nog in elkaar kan zetten nadat Levi het uit z'n verband heeft gerukt.

Nou ja, de Sint is in elk geval vertrokken. Kerstklokjes tingelingeling!

Frisse vluchtelingen

2010-12-02T19:19:00.003+01:00

Vandaag bizar telefoongesprek gevoerd op de krant. Het misverstand ontstond vrijwel direct aan het begin omdat ik de dame aan de andere kant van de lijn niet goed verstond. Ze zei helemaal niet 'vluchtelingenindustrie' maar 'frisdrankindustrie'. En als iemand dan vraagt of er een afdeling die over fris gaat, ben je snel het spoor bijster.

Toen ik eindelijk begreep waarover het ging, maakte ik ook nog het geintje dat ik zelf nogal gespecialiseerd ben in bier, waarop de dame mij meteen tot nieuw contactpersoon wilde bombarderen. Zucht...

Nou ja, het was in elk geval een stuk opwekkender dan de dame die mij vorige week omstandig voor huichelaar uitmaakte. En net toen ik mij enigszins wilde verweren tegen haar stellige overtuiging dat ik weinig meer dan brandhout voor het hellevuur ben, hing ze op. Maar niet voordat ze boosaardig siste: 'val toch dood'. Lang leve onze lezers!

Sintquiz - de antwoorden

2010-11-27T08:00:00.000+01:00

Juist, leuke quiz toch? En nu - tadaa! - de antwoorden. Wordt het zelfs nóg leuker...

De 10 onbetwiste Sinterklaasantwoorden

1. B – 1729
Sinterklaas is ongeveer 1729 jaar want Sinterklaas is rond 280 geboren. Helemaal zeker weten doet hij het niet, want het is al heel lang geleden. Sinterklaas weet in ieder geval niet op welke datum hij precies geboren is. Algemeen wordt daar 6 december voor aangewezen, maar dat is niet zo. 6 december is de sterfdag van Sinterklaas, niet zijn geboortedag. Maar aangezien Sinterklaas nog elk jaar vrolijk aan komt varen, kan hij niet gestorven zijn, dus

2. C – Myra
Sinterklaas mag dan uit Spanje komen, maar oorspronkelijk komt hij uit Lycië, een landje dat vroeger aan de Middellandse Zee lag en deel was van Klein Azie (dat tegenwoordig Turkije heet. Lycië ligt bij het huidige Antalya. Sint is dus een Turk!)

3. A – Amerigo
Sinds 1990 heet het paard van Sinterklaas Amerigo. Tijdens de intocht in Zutphen in 1986 heette het paard Jasper en Sint reed in 1959 Amsterdam binnen op Bianca. Sint heeft al heel wat paarden versleten op die daken. In 1990 reed Sint Elburg binnen op het paard Amerigo, oorspronkelijk een politiepaard, goed getraind, prima afgericht. Op dit paard rijdt de Sint nog steeds (in ieder geval op een paard met dezelfde naam). Als Sint de grens met België oversteekt, stapt hij op een ander paard dat ‘Slecht Weer Vandaag’ heet.

4. C – Winky Wong
Volgens de film (Het Paard van Sinterklaas) is Winky Wong een Chinees meisje dat na wat onvermijdelijke misverstanden voor het paard mag zorgen als de sint teruggaat naar Spanje.

5. C – Knorren
Stoute kind’ren, zegt hij, krijgen knorren, zegt hij, en geen lekkers, zegt hij, weet dat goed. Uit: Hoort wie klopt daar kind’ren. Wat knorren precies zijn, is nog onbekend.

6. Geen
Natuurlijk zijn al die antwoorden fout, want Sint peinst er niet over het geheime recept van zijn heerlijke pepernoten bekend te maken. Dat zou wat zijn! Hah! Dan gaat iedereen ineens pepernoten maken.

7. C – Maatje zeecontainer
Wat die componist niet allemaal in zijn ‘schoentje’ vond: (1)een pop (met vlechtjes in het haar), (2) een snoezig jurkje, (3) twee kaatsballen, (4) een banketletter, (5) een bromtol met zweep, (6) een blokkendoos, (7) schaatsen, (8) een nieuwe pet, (9) een leren voetbal, (10) een bouwdoos, (11) een brandweerauto en (12) een marsepeinen worst. Alles gekregen van die goede sint.

8. C – Muts met banden
Mijter komt van het Latijnse ‘mitra’, dat ‘muts met banden’ betekent. Het is het ceremoniële hoofddeksel van bisschoppen en andere kerkelijke hoogwaardigheidsbekleders, maar komt in vele andere religies ook voor.

9. Onbekend
Niemand weet het! Er gaan geruchten dat sint wel drie flesjes in mijn mijter heeft. Er gaan ook geruchten dat hij het flesje aanpast aan het land dat hij bezoekt. Er gaan vele geruchten. Dát Sinterklazarus een flesje in zijn mijter heeft, is wel bijna zeker. De NOS berichtte jaren geleden al: Het is niet de bedoeling dat kinderen een drankkegel ruiken als ze op 5 december bij de Sint op schoot kruipen. Daarom roept het Vlaamse Sint-Nicolaasgenootschap alle Sinterklazen op om van de drank af te blijven. Volgens secretaris Raf Rumes gebeurt het te vaak dat gezinnen een beschonken Sint op bezoek krijgen. Soms lazert een dronken Sinterklaas zelfs van z'n paard af.

10. C – Een schurk uit de 19e eeuw
Klaas Kapoen was een bekend (fictief) figuur die in de 19e eeuw veel voorkwam in spotprenten. Klaas Kapoen wordt in de verhalen van school gestuurd, ontslagen bij zijn baas. Van kwaad tot erger belandt hij tenslotte in de gevangenis. Maar eenmaal vrij slaat hij aan het moorden en tenslotte belandt hij onder de guillotine.

Sintquiz

2010-11-26T08:00:00.000+01:00

We blijven even bij Sinterklaas. Hij is per slot van rekening bijna jarig. Nou ja, dat is nog maar de vraag. Net als een heleboel andere dingen in 'de tien essentiële Sinterklaasvragen', een kostelijke quiz van de hand van schrijver D. Er was weinig op televisie, zodoende.

Hieronder dus tien vragen over de sint. De juiste antwoorden volgen morgen. Succes!

1. Hoe oud is Sinterklaas?

a. 1534 jaar
b. 1729 jaar
c. 1903 jaar

2. Waar was Sinterklaas bisschop (toen hij nog iets jonger was)?
a. Barcelona
b. Cathargo
c. Myra

3. Hoe heet het paard van Sinterklaas?
a. Amerigo
b. Bles
c. Jolly Jumper

4. Wie verzorgt het paard van Sinterklaas als de sint in spanje zit?
a. Ankie van Grunsven
b. De Paardenpiet
c. Winky Wong

5. Wat krijgen stoute kindertjes?
a. Een breedbeeld plasmatelevisie
b. Een flink pak slaag
c. Knorren

6. Waarvan worden pepernoten gemaakt?
a. Diverse soorten noten
b. Gemalen stoute kindertjes
c. Peper

7. Welke schoenmaat had de componist van ‘Oh kom er eens kijken’?
a. Maatje 44
b. Maatje platvoet
c. Maatje zeecontainer

8. Wat is een mijter?
a. Een bisschoppelijk hoofddeksel
b. De kroon van de paus
c. Een muts met banden

9. Wat heeft sinterklaas in zijn mijter verstopt?
a. Een flesje 12 jaar oude raki
b. Een flesje ouwe klare
c. Een flesje zoete Spaanse wijn

10. Wie was Klaas Kapoentje?
a. Een celibataire bisschop uit Spanje
b. Een poelier uit Brugge
c. Een schurk uit de 19e eeuw

Goedheiligman

2010-11-25T08:52:00.003+01:00

Wat mij betreft ruilen we alle christelijke feesten in voor islamitische hoogtijdagen, behalve Sinterklaas. Met stip is dat mijn favoriete evenement, en dan gaat het mij niet eens om de cadeautjes. Nu Isolde min of meer begrijpt dat de goede Sint echt met zijn paard over de daken gaat, wordt er lustig gezongen bij de kachel. Iedereen die op bezoek komt, krijgt een vurige uitleg hoe Piet zich door de smalle kachelpijp naar beneden wurmt om cadeautjes en pepernoten in haar laarsje te stoppen. Vorige week stond er zelfs een roetzwarte handafdruk naast! Als ware het een Mariaverschijning op een geroosterde boterham, zo heeft ze die zwarte vegen bewonderd. En deze week had Piet echt zijn best gedaan: op de grond lag een grote letter i van pepernoten. 'Precisiestrooien' heet dat, weet ze. En als ze 's avonds héél stil is en goed luistert, hoort ze wel eens een Zwarte Piet over het dak klimmen. En dan droomt ze dat ze knuffelt met Sinterklaas.

Ik ben benieuwd wat de goedheiligman deze week in petto heeft, als Isolde haar schoen weer mag zetten...

Ledigheid

2010-11-23T14:05:00.002+01:00

Wat is er eigenlijk mis met de Violet Burning dat je daar niet een paar weken naar wilt kijken? Daarbij had ik afgelopen weken nauwelijks tijd om mijn analoge bestaan te leiden, laat staan mijn digitale leven. Als eindredacteur blijk je heel hard te moeten werken, hetgeen vakkundig verzwegen bleef bij de aanstelling. En als je eenmaal bent toegetreden tot dit hogere echelon, is er geen weg meer terug. Dat heeft weer alles te maken met dat wat schimmige initiatieritueel waarbij je kan kiezen uit acute besnijdenis of het met bloed ondertekenen van een leeg stuk perkament.

Enfin, dit blog is verlost van ledigheid.

TVB

2010-10-15T08:27:00.002+02:00

The Violet Burning komt binnenkort met drie (!) nieuwe cd's tegelijk. Joepie! Om dat te vieren hieronder een promootje. 'They say rock 'n roll is dead...'

rock is dead from the violet burning on Vimeo.

Luther en Micha

2010-10-06T19:35:00.000+02:00

Volgens de overlevering spijkerde Maarten Luther op 31 oktober 1517 met een paar ferme klappen 95 stellingen aan de deur van een kapel in Wittenberg. Dat verhaal intrigeert mij. Niet alleen omdat ik erg van timmeren houd, of omdat Luther zich tot 95 punten wist te beperken, (leerpuntje voor menig dominee) maar vooral omdat hij de kerk in rep en roer bracht.
Er was een moment in mijn jeugd dat ik dacht dat ik naar deze grote reformator vernoemd was, maar mijn ouders waren evangelisch en hadden dus nauwelijks enige notie van kerkhistorie: ,,We vonden het gewoon een geinige naam.’’ Zo vertelde mijn moeder enkele jaren vol overtuiging aan de bezorgde oudsten in de gemeente waarin ik opgroeide dat ik ‘Nederlands-gereformeerd-vrijgemaakt’ was geworden, wat de onrust bij de evangelische herders bepaald niet verminderde.
In deze maand valt ook Micha Zondag. Daar heeft Luther nooit van gehoord, maar ik kan mij voorstellen dat hij het idee meteen zou omarmen. Sterker, ik vermoed dat hij zijn hamer en spijkers mee zou nemen naar de kerk en met precisie onze blinde vlek aan de kerkdeur zou nagelen: waar zijn de armen, de hongerigen, de zwakken, de losers, de asielzoekers, de hangjongeren, de alcoholverslaafden, de prostituees, de pooiers...? Zo kom je vrij makkelijk aan de 95, nu de rep en roer nog.

Ikikikikikikik

2010-10-05T11:56:00.003+02:00

Ik denk het wel vaker, maar gisteren was het ook écht zo: als iedereen was zoals ik, zou de wereld er een stuk beter uitzien. Met grote dank aan mijn favoriete foto-internetknutsel-collega S. (en als je op de foto klikt, wordt het nóg mooier...)

Bedekking

2010-09-28T16:17:00.004+02:00

Ondertussen bij de tapijtgigant:

'Juist, en waarop gaat u deze vloerbedekking neerleggen?'
'Eh, op zo'n ultradempende ondervloer die uw collega mij net aanwees.'
'Dát? Nou, dat zou ik nog niet in een disco neerleggen.'
'Het is voor op zolder.'
'Totaal ongeschikt meneer.'
'Maar uw collega...'
'U moet dit hebben, kost u slechts 35 euro per vierkante meter.'
'Maar...'
'Enige nadeel is dat de door u gekozen vloerbedekking daar niet op kan. Deze daarentegen past moeiteloos, die is - eh - maar een beetje duurder.'
'Wááát! U bedoelt ongeveer twintig euro per meter duurder.'
'Nou, dan kom ik op ongeveer 1700 euro.'
'Bedankt.'
'En daar komen de kosten voor het leggen en de lijm nog bij natuurlijk. Zal ik meteen bestellen?'
'Ik... eh, ik denk er nog even over.'

Goed, ik zoek dus iemand die verstand heeft van vloerbedekking leggen en mij kan uitleggen waarom ik niet gewoon een ondertapijt op mijn houten zoldervloer kan plempen. Iemand?

Eind

2010-09-24T13:43:00.003+02:00

Zoef! Daar ging weer een week. En het ergste is nog wel dat mijn aandacht opgeslorpt werd door mijn werk. Het gaat nogal te keer op de krant. Nieuw formaat, nieuwe redactieformule en een nieuwe opzet van de redactie, zo'n beetje alles wordt anders. Waaronder mijn baan. Deze schamele pennenlikker schopte het deze week tot eindredacteur, nieuws dat op de redactie werd begroet met kreten als 'hoe kunnen ze jou daar nu voor vragen?' en 'als het echt waar is, neem ik ontslag!'. Fijne jongens, die journalisten.

Het is dus echt waar. Veel tijd om er beduusd van te zijn, is er niet, want eind oktober begint het feest. Reden te meer om snel een proefabonnementje te fiksen op dit onvolprezen krantje: je kunt mij nu min of meer aanspreken op domme fouten. Als ik dienst heb natuurlijk, maar mijn rooster houd ik mooi voor mijzelf...

Oude doos

2010-09-18T20:13:00.004+02:00

In het kader van vijf jaar Supermaver, blikken we ook deze maand terug op vervlogen tijden. Zo vond ik al klikkend door mijn digitale dagboek dit prachtige stukje proza, geschreven eind oktober 2005, rond mijn verjaardag (toen dertig nog een vaag toekomstvisioen was). En het toeval wil dat nota bene vriendje R. - sinds enige jaren stamgast als er wat te vieren valt - onderstaande gebeurtenis onlangs in herinnering riep. In de reprise:

Er rest slechts een vraag. De hele dag zingt die al op irritante wijze door mijn gedachten: had vriendje R. nou al een biertje in zijn hand toen hij binnenkwam, of niet? Geen idee waar hij dat flesje zo snel vandaan had. Het luidde een drinkgelag van jewelste in, waarbij vriendje R. iedere keer als ik me bewoog, vroeg of ik soms bier ging halen. Allememaggies... Ik heb geprobeerd iedere keer mee te drinken. Het is tenslotte mijn bier wat hij in razend tempo wegtikte. Het eindigde allemaal wat lodderig in de huiskamer en opeens was hij weg. En het bier was op.

Achtbaan

2010-09-18T08:17:00.004+02:00

Mijn leven was nogal een achtbaan deze week. Zo interviewde ik generaal Van Uhm, schreef een recensie over een film waarvan ik het einde gemist had en raakte plotseling betrokken bij de grote het-roer-gaat-om-operatie van de krant. Pfieuw. Tussen alle bedrijven door moest ik ook nog oefenen op mijn gitaar: Let it be van de Beatles. Die grepen zijn het punt niet zo, maar voor iemand die zelfs bij een psalm op hele noten niet kan meeklappen, is het voortbrengen van iets wat tenminste líjkt op een liedje (al dan niet van de Beatles) al een hele prestatie. Gelukkig bleek de rest van het gitaarklasje het zo mogelijk nog beroerder te spelen, waardoor ik wat aan zelfvertrouwen won en het waagde wat mee te brommen met de tekst. Dat viel zo goed, dat ik op enig moment voluit meezong. Het toeval wilde dat in de oefenstudio naast ons een man zat van een grote platenmaatschappij, die nadat het nummer klaar was direct zijn telefoon greep om zijn baas te bellen. Binnen een half uur was het rond en kreeg ik een contract onder mijn neus geduwd. Of ik het erg zou vinden met de groten der aarde mee te spelen, was de belangrijkste vraag.

Ik opende mijn ogen toen het een tijdje stil bleef. Het gitaarklasje staarde mij met grote ogen aan. 'Goed, we spelen nóg een keer het eerste couplet, en nu allemaal in hetzelfde ritme', zei de docent, en hij telde af.

War

2010-09-13T19:30:00.002+02:00

Wie denkt dat we op een begrensde planeet onbegrensd kunnen groeien is of een econoom, of in de war.

directeur Wereld Natuur Fonds (via @antonie)

Starring: Supermaver

2010-09-11T10:00:00.002+02:00

Voor een kerk in Veenendaal mocht ik figureren in een filmpje. Ik vind het best geschikt... Ik had de meeste lol met de schoonmaker trouwens.

Lot

2010-09-10T13:56:00.002+02:00

Ik houd van kleine lettertjes. Een brief vol rode juichletters van de Postcodeloterij beloofde mij vandaag voorspoed en geluk. Met een speciale gouden krasmunt - mét unieke muntcode! - diende ik een vakje open te krassen waarachter een al even unieke cadeaucode schuilging. En geloof het of niet, de combinatie van beide codes garandeerde mij een prachtig welkomstgeschenk: een portemonnee met 2500 euro erin! O ja, en dan bent u tot aan de jongste dag lid van een fantastische loterij.

Even zoeken naar de kleine lettertjes. Als een natte wind liep de lucht uit de juichletters: uit alle inzenders zal de notaris één winnaar kiezen die het geld gaat winnen. Alle andere sukkels krijgen een gratis lot, als 'gegarandeerd welkomstgeschenk'. Hup, in de papiercontainer ermee. Behalve die munt, want Isolde danste al vier rondjes om de tafel om dat ding in handen te krijgen.

Trouwens, loterijen zijn ook heel onchristelijk.

Verslaafd

2010-09-09T19:28:00.003+02:00

'Ik ben niet verslaafd', zei de man die ik tegenkwam in Amsterdam. 'Ik stop wanneer ik wil.' Hij zag eruit als een wrak, maar hij beweerde dat het al best lang geleden was sinds hij zijn laatste portie heroïne gebruikt had. 'Elke keer als ik merk dat ik teveel gebruik, stop ik ermee'. Spijt had hij niet, hij was gelukkig met hoe zijn leven gelopen was. Toch wilde hij anderen waarschuwen om van drugs af te blijven. 'Je moet weten waaraan je begint.' Hij was zestien toen hij begon en had toen geen idee. Nu slikt hij elke ochtend een onderhoudsdosis methadon en dat laat hij zo. 'Daar kun je bijna niet van afkicken.'

Ik vroeg: waarom probeer je het niet, zou je niet helemaal vrij willen zijn? 'Misschien doe ik dat nog wel een keer.' We wisten allebei beter.

Watergevecht

2010-09-07T19:44:00.002+02:00

Het is een viral. En nog van een commercieel bedrijf ook. Foei!

Zo, dat is gezegd. Maar wát een goed idee is dit!

Shalev

2010-09-06T19:51:00.003+02:00

Ik interviewde vandaag Meir Shalev, de grote Israëlische schrijver, naar aanleiding van zijn nieuwste boek Het zat zo dat halverwege volgende maand verschijnt. Shalev schreef ook De kus van Esau en het onovertroffen De vier maaltijden, stuk voor stuk aanraders wat mij betreft. Ik houd natuurlijk vaker interviews, maar een schrijver bevragen die zulke mooie boeken voortbrengt, maakt toch enige zenuwen los.
'Nabokov, van Lolita', zei hij, op mijn vraag op wie hij zou willen lijken. 'En Melville, je weet wel van Moby Dick.'
'Juist', zei ik, 'Wanneer gaat u zelf eens zo'n grote roman schrijven?'
Dat vond hij niet zo'n leuke vraag. Maar verder was het een boeiend gesprek. Half oktober verschijnt het verhaal in de krant, ik zeg wel wanneer je 'm moet kopen.

Vuur & Whisky

2010-09-05T10:15:00.002+02:00

Zo, Vuur & Whisky 2010 is achter de rug. En dat voel ik in zo'n beetje al mijn botten. Je ziet het trouwens ook aan de zwarte schroeivlek in het gazon. Vuur & Whisky ontstond vorig jaar vlak voor onze verhuizing als gelegenheid om 'alles wat ik niet zou meenemen' in het vuur te werpen. Bij zo'n fik kun je dan best een slokje drinken, was de gedachte. Die achtergrond geraakt langzaam maar zeker in vergetelheid, maar dit exclusieve evenement heeft alles in zich om uit te groeien tot een mooie traditie. Dat is belangrijk, zo concludeerden wij heren gisteravond. Daar wordt de WAF (=Wife Acceptance Factor) een stuk hoger van. Het verschil tussen: 'zeg schat, vanavond ga ik met vier vrienden rond een vuurkorf dure whisky zuipen en kaas eten' en 'vanvond vindt voor de derde maal Vuur & Whisky plaats, je weet wel, dat is een jaarlijkse traditie' kan van doorslaggevende betekenis zijn.
In beide gevallen krijg je er een houten kop van, dat wel.

Stagiair

2010-09-01T20:04:00.003+02:00

Stagiairs zijn onzekere hoopjes mens, zeker de eerste twee weken. Ze halen koffie die ze je bibberend overhandigen en staan bij de eerste de beste tegenslag bedremmeld aan je bureau. Tenminste, zo ging het in de tijd dat ik stagiair was. 'Maarten is aanwezig maar niet pedant', schreef mijn stagebegeleider eens, inmiddels sinds jaar en dag mijn 'collega achter de kast' (en onder die naam ook bekend op dit blog). Netjes met twee woorden spreken, de gearriveerde journalisten met eerbied behandelen, ja, ik wist hoe het hoorde.
Het stagemeisje dat sinds eergisteren meedoet op de redactie is het levende bewijs dat alles anders is geworden. Terwijl ik in de kantine zojuist mijn tanden zette in een broodje kaas, zeeg het jonge ding naast mij neer, was een kort moment stil en zei vervolgens: 'zeg, doe jij eigenlijk wel wat op zo'n dag?'.
Goede genade! Ik kan ter verdediging aanvoeren dat ik net mijn mond vol had, maar het komt erop neer dat ik enkele seconden volledig uit het veld geslagen was. Ik kan niet ontkennen dat ik een wat langzame start meemaakte die ochtend, maar van een stagiair verwacht je toch geen rechtse directe. Mijn collega's aan tafel roken bloed en bestookten mij met venijnige grollen: 'knap dat zo'n meisje dat binnen een halve dag al doorheeft, nietwaar?'.
Dit vraagt natuurlijk om gepaste maatregelen. Iets met veel prittstift.

Ik wil ergens anders werken.

Tuinieren

2010-08-31T14:08:00.003+02:00

Een beetje rommelen in je eigen tuin is uitstekend tijdverdrijf. Zo pluk ik al dagenlang pruimen (die S. vervolgens gebruikt om taart te bakken), lekker kneuterig. Maar stiekem tuinieren is denk ik nóg leuker...

Lipdub

2010-08-31T10:07:00.002+02:00

Op internet worden dingen snel oud, dus deze lipdub heeft inmiddels een baard. Maar het is wel knap gemaakt. En New World Son klinkt errug lekker natuurlijk.

Libelle

2010-08-30T20:12:00.002+02:00

Ik ben niet bang voor beestjes. Een konijn of kip, daar lig ik niet wakker van. Als het om insecten gaat, ligt het allemaal anders. Maar om te zeggen dat ik in paniek raak van een spin, niet echt (al moet ik bekennen dat ik in mijn jonge jaren ooit Arachnophobia heb gezien en vervolgens drie maand doodsbenauwd was voor alles dat niet op twee benen loopt). En libelles, ach, dat zijn kleine schattige helikoptertjes boven de vijver. Dus toen S. met een bibberend stemmetje vroeg of ik eventjes in de badkamer wilde kijken omdat er een libelle zat, kon ik een glimlach niet onderdrukken. Echt mannenwerk, zo'n klusje. S. mompelde nog wel dat het een vrij fors exemplaar was toen ik met een keukenpapiertje naar boven liep. Dat bleek nogal een understatement, want tegen het badkamerraam zat een libelle van pakweg een meter lang. Nou ja, laat het een halve meter zijn geweest, maar hij had heel enge, vieze doorzichtige vleugels. Goed, misschien 25 centimeter, maar met een lijf dat je echt niet met een keukenpapiertje beetpakt. Een insect - zeker zo groot als mijn hand - verwacht je toch niet als je vrouw klaagt over 'een libelle' in de badkamer. Uiteindelijk kreeg ik het beest met enige meppen en wapperen door het raam naar buiten, waar het ronkend wegvloog. Dit moet de zondeval zijn geweest, of anders de klimaatverandering. Brr, doe mij dan maar een boze spinnenkoningin.

Promootje

2010-08-29T13:32:00.004+02:00

Na een nachtje monteren rolde onderstaand promotiefilmpje voor het Groot Clubkamp 2010 uit mijn computer. Vooruit, jeugd van Nederland, zegt het voort!

Drup II

2010-08-27T12:53:00.002+02:00

Ik durf niet zo goed naar buiten. Niet zozeer vanwege de angst geraakt te worden door een meteoriet of een allesverzengende bliksemschicht (misschien vindt de Allerhoogste mijn grapjes helemaal niet leuk), maar omdat de straat vol ligt met olie. Uit onze auto, welteverstaan. Het heeft alles te maken met het hardnekkig ontkennen van problemen. Daar ben ik een ster in, maar als het om auto's gaat, heb ik geleerd dat het verstandiger is je kop niet in het zand te steken. Toen ik op een ochtend een plas olie ontdekte onder de auto (van het formaat waar sjeiks een warm gevoel bij krijgen), bedacht ik mij dat het gewoon een beetje 'grommen naar de baas' was. Lekken naar de baas, in dit geval. Ach, welke auto lekt er niet een beetje? Misschien zat er gewoon teveel in en beschikt mijn auto over een geavanceerd systeem om overtollige vloeistoffen te lozen.
Niet dus. Want de dagen erna hield het druppelen gestadig aan. En omdat onze auto steeds op een ander plekje stond, kun je op rustige dagen bij ons in de straat een soort speurtocht doen van vlek naar vlek.
Met lood in mijn schoenen toog ik naar mijn automannetje. Die deed de klep open, verving een lekke carterslang (ik heb geen idee wat dat precies is) en het lekken hield op. Ik hoefde niks te betalen trouwens. De glimlach die hij tevoorschijn toverde toen ik anderhalve week geleden een andere reparatie kwam betalen, zat nog op zijn gezicht.

Drup

2010-08-26T16:22:00.004+02:00

O ja, dan is het wel zaak om vol te houden natuurlijk. Al zou dit alsnog het laatste bericht kunnen zijn, want het regent hier stevig door. Inmiddels heeft zich een heus meer gevormd voor de uitgang van 's lands onvolprezen gereformeerde krant. Ik meende in de verte al een eendenfamilie te ontwaren. Ik ben overigens- Bijbelvast als ik ben - aan het zoeken naar een collega met wat onopgebiechte zonden zodat we hem of haar in die plas kunnen gooien. Je kunt het onheil toch ook weer niet zonder slag of staat zijn gang laten gaan. En ik wil graag naar huis, want daar wacht een fles loeigoeie whisky die S. gisteren bij wijze van verrassing op tafel toverde. O ja, er is ook nog een zolder waar ik nodig verder moet met klussen.

p.s. de flauwe grapjes over de SHO-actie voor watersnood in Pakistan heb ik allemaal ingeslikt. Burp.

Klachten

2010-08-25T11:56:00.005+02:00

Ik krijg klachten. Dat is eerder gebeurd. Zo herinner ik mij een woest feestje in de hal van mijn studentenflat, jaren geleden, waarbij ik in een vage dranknevel ineens tegen twee mannen in uniform botste. Een arrestatie werd meen ik ternauwernood voorkomen, al kan ik mij de situatie niet meer helemaal voor de geest halen (uiteraard speelde dit alles zich af voordat ik de Heer leerde kennen).
Hoe dan ook, de klachten die ik nu heb, zijn van volstrekt andere aard. Niet van medische overigens, al zou ik eindeloze blogs kunnen vullen met de aandoeningen die ik waarschijnlijk onder de leden heb. Nee, het betreft klachten over de stilte op dit blog. Gisteravond viel de druppel die het zaakje over de rand deed gutsen, in mijn eigen huis nota bene werd ik ferm toegesproken door een jongedame die zich ernstig stoorde aan mijn laksheid. Nu ken ik dat van eerdere situaties waarin vrouwspersonen mij berichtten van luiïgheid, maar hier was sprake van een tragische component. Deze jongedam heeft geen werk en een vriendje die in een telefoonwinkel bijklust en alleen nog communiceert in de typeaanduidingen van de nieuwste mobieltjes. En zij verveelt zich dusdanig dat ze elke dag dit blog bezoekt en sinds eind juni steeds hetzelfde ziet. Wel nu, those days are gone! (Het zou overigens ook veel helpen als andere lezers een baantje weten, ze wil van alles maar niet bij de post).
En verder valt er nog heel veel meer te vertellen, maar daarvoor kom je op een later moment maar terug. Dat maakt het voor Werkloos Meisje ook weer een beetje spannend.

Stil

2010-07-01T12:07:00.000+02:00

In juli 2010 was het eventjes hééél stil hier.

sdiA

2010-06-23T12:46:00.003+02:00

Knap gemaakt, indrukwekkend filmpje.

Help, koffie!

2010-06-21T11:43:00.004+02:00

Een tikje overdreven maar toch wel geinige parodie op de olieramp die BP veroorzaakte. Help, koffie!

...

2010-06-14T19:57:00.004+02:00

Ik wil echt heel graag bloggen, maar ik weet even niks. Iets over voetbal lijkt mij volstrek irrelevant en van politiek heb ik mijn buik vol. Ik ga ergens op broeden. Zodra ik iets weet, lees je het hier.

Terug

2010-06-07T16:44:00.004+02:00

Zo. Daar ben ik weer. Zagreb is een geinig stadje, wel een tikje warm, en Kroaten blijken verrassend aardig. Zolang je geen Serviër of Bosniër bent natuurlijk. En doordat ik mij gedurende de hele vlucht bleef concentreren op de vleugels, is het vliegtuig ook netjes opgestegen en weer geland. De hele tijd zo je evenwicht bewaren, maakt reizen wel wat vermoeiend, trouwens.

Het leukst was zonder twijfel de stomdronken ober in een nogal duur restaurant die eerst een peper-en-zoutstel uit zijn handen liet kletteren en vervolgens een fles water omgooide. In zijn zoektocht naar de juiste uitspraak van 'excuse me' ging hij ook nog bijna onderuit over een losliggende tegel. Toen de kok net zo aangeschoten bleek ('lezzsmook-uh-zikarette'), dacht ik even dat het een goedgelukte act was, maar uit de boze opwinding van de gids bleek het tegendeel.

Dieptepunt kwam trouwens ook van die gids (een nogal gezette belegen dame), toen ze mij verzekerde dat ze mij zeker niet zou verraden, mocht ik mij vergrijpen aan een van de in zeer kortgesneden rokjes gehulde meisjes die de stad bevolkten. Wat is dat toch? Ik herinner mij ineens een voorval tijdens een persreis in Marokko, alwaar speciaal voor mij een buikdanseres werd besteld...

Zagreb

2010-06-02T12:42:00.002+02:00

Vrijdagochtend vlieg ik naar Zagreb. Dat is leuk, zeker, maar de wijze van transport bevalt mij niet. Ik weet wel dat statistisch de kans erg klein is dat er binnen nu en twee jaar wéér een vliegtuig naar beneden valt waarin Nederlanders zitten, maar dat soort geluk heb ik doorgaans niet. Ik bedoel: hoe groot is de kans dat je na een boete voor te snel rijden binnen een dag nóg een boete voor te snel rijden krijgt? Precies, maar het is mij toch eens overkomen.
Dus zoek ik naar een gemoedstoestand waarin ik tot sterven bereid ben, een soort zen (maar dan Bijbels verantwoord) om het einde koelbloedig en berustend tegemoet te treden. Punt van aandacht is dat ik die toestand niet zo goed kan vinden. Zo ben ik nog maar net weer begonnen met regelmatig bloggen, het zou toch jammer zijn als dat plotseling weer afgelopen is. En wat te denken van mijn zolder? De elektriciteit werkt naar behoren, de contouren van hoe het eens zal worden tekenen zich steeds scherper af, en dan - boem - ligt het werk ineens stil.
Nou ja, eerst maar eens kijken of ik überhaupt op tijd Schiphol kan bereiken met de trein.

Douche-meneer

2010-05-29T23:01:00.002+02:00

'Zo, en nu gaan we douchen!'
'Dat kan niet.'
'Natuurlijk wel.'
'Nee hoor.'
'Waarom niet?'
'De douche is stuk.'
'Stuk? Hoe weet jij dat dan?'
'Dat heb ik gehoord.'
'Van wie?'
'Van een meneer.'
'Een meneer?'
'Ja, van een meneer aan deur.'
'Wanneer dan?'
'Gisteren.'
'En wat zei die dan?'
'Dat de douche stuk is.'
'O.'
'En hij had een hoedje op.'

De gesprekken met Isolde nemen zo onderhand kafkaeske vormen aan. Waar haalt ze dat allemaal vandaan?

Tennis

2010-05-28T20:28:00.002+02:00

Geloof het of niet, ik heb een tennisarm. Nou ja, ergens past het natuurlijk wel bij mij, zo'n sportblessure. Ook de meest gestaalde krachtpatser heeft wel eens wat. Een epicondylitis lateralis gaat vanzelf over, vertelde de dokter. Binnen twee jaar. En er bestaan geen wetenschappelijk onderbouwde behandelingen die helpen. Goed, ik heb nu een maand last, nog 23 te gaan. Gewoon blijven bewegen is het beste, maar 'excessieve piekbelasting' moet ik voorkomen. Punt is dat ik nog zestien loeizware grindtegels op hun plek moet leggen, een wand moet aftimmeren op zolder en de voortuin grondig moet renoveren.
(...)
Precies, dit is dus het moment dat jij spontaan aanbiedt te helpen.

Jokli

2010-05-26T20:35:00.002+02:00

Ik wil natuurlijk niet alleen over mijn lieftallige dochter blogje tikken, maar vanochtend had ik weer eens een wonderlijke conversatie. Isolde bedenkt sinds enige tijd zelf woorden. En natuurlijk ben ik dan reuzebenieuwd wat die betekenen. Zo is er een tijdje sprake geweest van 'polie', maar daarvan is de preciese betekenis nooit helder geworden. Nu is er 'jokli' (spreek uit als djoklie).

'Papa?'
'Ja?'
'Weet je wat?'
'Nou?'
'Ik heb jokli gedaan.'
'Huh?'
'Jokli.'
'Wat is dat?'
'Met een hoedje.'
'Wat met een hoedje?'
'Nou, over je voeten. Op de bank.'
'Wat zeg je?'
'Kom maar even kijken.'
'Ah, je moet dus liggen.'
'Ja, en dan zo, je benen omhoog.'
'Okee. En nu?'
'Het hoedje op je voeten.'
'Juist. En dan?'
'Dan moet je jokli zeggen.'
'Jokli.'
'Goed zo papa.'

Onderricht

2010-05-23T21:33:00.003+02:00

In mijn pogingen Isolde enige geloofskennis bij te brengen, ben ik aanbeland bij het verhaal van de torenbouw van Babel. Voor de onbesneden Filistijnen onder u: mensen in Babel zijn zo overtuigd van eigen kunnen dat ze een toren willen bouwen die tot in de hemel reikt, waarvoor de Allerhoogste himself vervolgens een stokje steekt. Het goede nieuws is dat op z'n minst een gedeelte van het verhaal is blijven hangen, althans, zoveel werd mij duidelijk toen ik vanuit de keuken Isolde het verhaal hoorde vertellen aan haar zo nu en dan opduikende imaginaire vriendje Jezus '('Neehee, Jezus, jij moet dáár zitten'). Het ging ongeveer zo:
''En toen zei God tegen Noach: bouw een toren. Een heeeele grote toren... ''

Gitaarles

2010-05-22T08:44:00.002+02:00

Toen ik nog een klein Supermavertje was, bezocht ik enkele malen een pianolerares in een vage poging tot muzikaliteit. Al snel bleek dat ik niet zo geschikt was voor ritmes, dus veel verder dan het lied over Mary en haar little lamb ben ik nooit gekomen. Sindsdien ligt dat versje trouwens diep in mijn geheugen verankerd. Op de gekste momenten moet ik eraan denken en elke piano die ik zie is voor mij een stille uitnodiging het weer eens te spelen (dat doe ik natuurlijk nooit). Maar nu kan ik het ook op mijn gitaar. Geleerd op les, in een poging mijn muzikale genen wakker te kussen. Als je een gitaar hebt, zal ik het je leren. Kunnen we samen zingen over het lammetje.

Muispen

2010-05-21T07:07:00.002+02:00

Door aanhoudende pijnscheuten in mijn rechterelleboog, bedien ik de computermuis deze dagen met mijn linkerhand. Dat levert allerlei nieuwe inzichten op, aangezien ik voortdurend net mis klik en in menuutjes beland waarvan ik het bestaan niet vermoedde. Dat is aardig natuurlijk, maar die elleboog baart mij enige zorg. Zo heb ik mijn telefoon al 'zomaar' uit mijn handen laten vallen (er zit nu een barst in het scherm die alles in een artistiek licht plaatst) en gaat het ook niet over na mijn beproefde paardenmiddel (inwrijven met een beetje whisky en de rest opdrinken). Het zou zomaar RSI kunnen zijn, mompelde ik wat binnensmonds. Bij de krant sloeg bij de dienstdoende personeelfunctionarissen meteen de paniek toe. Weet je wel hoelang je daar last van hebt? En wat dat allemaal kost?
Dus nu heb ik een muispen, met kekke knopjes om razendsnel mijn mailprogramma te openen. In theorie dan, want zo'n pen muist nogal anders. En je kunt er niet mee op papier schrijven, ontdek ik steeds opnieuw.

Kwijt

2010-05-19T20:55:00.002+02:00

Tikkerdetikkerdetik, dacht ik nog opgewekt, terwijl ik langzaam maar zeker het briljante einde voor ogen kreeg van het verhaal waaraan ik al de hele ochtend werkte. Dat was vlak voordat Word een wat vage mededeling gaf. Iets met pas op, er is geen 'werkbestand', sla uw werk op! Nou, vooruit dan maar. En toen ging het helemaal mis. Daar stond mijn verhaal, zo goed als klaar, maar onbereikbaar voor welke reddingspoging ook. 'We moeten er maar op gokken', zei de systeembeheerder, en hij zette mijn computer uit. Ik weet nog steeds niet helemaal of ik ermee instemde, maar mijn verhaal bleek daarna weg. Foetsie. Verschwunden. Kwijt.
En er is niks, helemaal niks zo erg als een verhaal twee keer schrijven. Nou ja, doodgaan door vierendeling is ook niet leuk natuurlijk, maar opnieuw aan een gewist artikel beginnen staat op een goede tweede plaats. Dan wil het niet meer, dan wordt het slepen en trekken. Lees dus allemaal vooral niet mijn recensie van Win/Win, aanstaande vrijdag.

Zirtaki

2010-05-14T20:02:00.004+02:00

'Als het niet lukt, is het niet erg', zei de gitaarleraar monter. Vervolgens raakten tientallen vingers hopeloos verstrikt tussen snaren. Maar heel slecht klonk het niet, wat het groepje voortbracht leek echt op de zirtaki. Totdat de docent met vingervlugge riedeltjes het ijzeren ritme doorbrak, kon ik het ook redelijk volgen. Daarna raakte ik behoorlijk van de wijs. Waarom kunnen mijn handen niet tegelijkertijd twee verschillende dingen? Daar ga ik dus op oefenen, de komende week. Met je linkervoet rondjes draaien onder tafel en ondertussen je naam schrijven schijnt ook heel moeilijk te zijn. Net als jongeleren met brandende fakkels, slalommen met 240 kilometer per uur en frituren met je ogen dicht, als zijn dat dingen die je natuulijk niet tegelijk doet.
Hoe dan ook: vanaf vandaag ben ik officieel leerling op de gitaar. Het voelt als een nieuw begin.

Oma

2010-05-13T20:41:00.003+02:00

Ik drukte op de bel en deed even daarna de deur open. Ze zat op het bed en schrok een beetje, maar herstelde zich snel. Eigenlijk 'moest' ze even liggen. Ach, dat kan later ook wel. Een klein kamertje, een balkon van niks en oude eiken meubeltjes die ik niet kende. In niks leek dit hokje op de ruimte, lichte flat waar ik haar vorige keer zag. En daar op de stoel een oude vrouw, mijn oma, die jarenlang op Nikes liep en haar hekel aan mannen in het algemeen en zogenaamde players in het bijzonder nooit onder stoelen of banken stak. Ik ben meestal uitgezonderd van haar afkeer overigens (behalve als ik foute grapjes maak over het aanrecht). Haar gezicht is smaller geworden, haar haren zijn grijs en staan een beetje wild. Het geeft haar bij vlagen een vervaarlijk uiterlijk, wat dan weer helemaal past bij mijn oma. Ze eet niet zoveel meer. 'Ik vind het niet lekker hier', zegt ze. 'De eieren zijn keihard en koud. Ik hou van zachtgekookt en een beetje warm'.
Ik geef haar groot gelijk. Ondanks de slijtage die zich na 90 jaar steeds meer in lichamelijke gebreken openbaart, gloeide uit haar ogen levenslust. Ze beroemt zich erop dat ze de namen van al haar achterkleinkinderen kent. Ik vertel dat ik een weekend met vrienden naar de Ardennen ben geweest. 'Dat is heel goed', vindt ze. 'Je moet elkaar loslaten. Hoe losser je elkaar laat, hoe dichter je naar elkaar toetrekt'. Ik knoop het in mijn oren.
Lieve, oude, wijze oma. Het is allemaal in de handen van de Heer, zegt ze wat later. En ik leg nog een knoop.

Weekendje

2010-05-10T21:55:00.003+02:00

Daar zaten we dan, middenin in de Ardennen, pal naast de borrelende en bubbelende Ourthe, rondom een ijzeren bak met branden hout. En passant zakte ik nog even door twee overjarige campingstoelen, maar verder gebeurde er... niets. En dat was ook precies de bedoeling. Hoewel de camping de veelbelovende naam 'jagen en vissen' droeg, hadden wij ons heilig voorgenomen ons te beperken tot het brandend houden van het kampvuur. Dat lukte aardig, al bleek zelf hout sprokkelen niet tot de toegestande activiteiten van 'jagen en vissen' te behoren. Nadat wij met onze armen vol takken een levensgevaarlijke afdaling hadden overleefd, werd ons te verstaan gegeven dat wij hout, gekloofd en wel, dienden aan te schaffen á 6,50 euro per zak in de campingkantine. Het drukte de pret geenszins.
Het was een weekend met vriendschap in hoofdletters. Met bier ja, en een fles Hennessy waar we allemaal erg enthousiast over waren (bij een van de vier nam dat enthousiasme navenant af toen hij kortstondig maar hevig moest braken voor het slapengaan). Maar ook vol rokerige ontboezemingen, diepste gedachten over God en stoere verhalen over merkwaardige voorvallen. Over een jaar gaan we weer, besloten we. En dan mag iemand anders cognac meenemen. Dit was best een duur flesje, ontdek ik net...

Stuuk

2010-05-05T10:40:00.003+02:00

Wachten op een stucer is net zoiets als wachten op de wederkomst. Je gelooft dat het er een keer van gaat komen, maar het gebeurt eigenlijk nooit. En steeds als je denkt: nu zou het best eens kunnen, blijkt het moment zo maar te vervliegen.
Ondertussen staren de kale bakstenen op zolder mij lichtverwijtend aan, zoals ook Isolde kan kijken als ik vertel dat het best nog even duurt voordat Sinterklaas weer komt (het is dat er nog een vakantie in een tent in het verschiet ligt, anders zou ze mijn uitleg nooit accepteren). En...
Ho, wacht eens even. Er rijdt een wit busje voor, typisch een voertuig voor een stucer. Zie ik daar witte spatten op zijn broek? Ik ga even de deur opendoen...

Lannen

2010-04-24T16:05:00.002+02:00

Een lanparty is eigenlijk helemaal niet leuk, als je eigen computer naar z'n grootje is. Nou ja, niet mijn hele computer maar toch een vrij essentieel onderdeel. Moederbord heet dat, en dat is niet dat ding waarvan je moeder haar spruitjes eet. Aangezien er een slordige tweehonderd jaar garantie zit op alle onderdelen van mijn computer, heb ik het onderdeel in een doosje teruggestuurd naar de winkel. Ze waren er blij mee, zo verzekerde de callcenterjongen mij. Zo blij dat ze het graag nog een tijd houden. 'Dat kan wel een maandje duren, meneer.' Op mijn vraag wanneer ik een tijdelijk vervangend moederbord kon krijgen, was het antwoord precies hetzelfde.

Dus speel ik mijn spelletjes tijdens de lanparty op allerlei geleend spul. Of spelen, dat is niet het juiste woord. Het is vooral installeren, heel veel installeren. En ben ik eindelijk zo ver dat ik het strijdtoneel kan betreden, dan is het tijd voor het volgende spel. Precies, dat moet eerst geïnstalleerd worden.

O de dag dat mijn computer gemaakt is!

Les

2010-04-12T08:12:00.003+02:00

Vandaag ga ik voor meester spelen. Op de EH. Ik heb gisteren uitgebreid geoefend op Isolde in het geven van korte, krachtdadige commando's. Het effect viel mij niet tegen, al zullen 18-jarige studenten wellicht wat minder snel in huilen uitbarsten. Wat ik echt graag zou willen, is samen het volkslied zingen bij het begin van elke les. Dat kon ik gisteren niet oefenen, want Isolde zingt eigenlijk alleen Poesje Mauw, zo hard mogelijk.
Nou ja, eerst maar eens kijken of dat studentenschorem er zin in heeft. Vorig jaar voerde ik een hoogst merkwaardige discussie met een jongen die halverwege mijn les binnen kwam vallen. Toen ik daar enige aandacht aan besteedde, keek hij mij aan alsof ik zojuist publieke de Bijbel had ingeruild voor de Koran. Hoezo, op tijd komen?
Ach, misschien word ik gewoon een oude zak.

Gammameisje

2010-04-05T19:12:00.002+02:00

Toen ik mijn wekelijkse gang naar de Gamma afsloot bij de kassa, werd ik geholpen door een uitzonderlijk schor meisje. Aangezien ik graag het leven van afrekenmeisjes verlicht, besloot ik tot een luchtige scherts die als een soort boemerang terugkeerde in mijn gezicht:

'Zo, leuk feestje gehad?'
'Ik ben niet schor van het uitgaan hoor!'
'O nee? Waarvan dan?'
'Discussiëren.'
'Juist. Toch wel een beetje over relevante dingen?'
'Over de economie en ontwikkelingshulp.'
'Echt?'
'U denkt zeker: hier zit weer zo'n dom kassameisje van de Gamma!'
'Eh...'
'Daar word ik doodziek van. Al die klanten die denken dat je niets beters kunt dan schroeven afrekenen.'
'Ik...'
'Doordeweeks studeer ik. Culturele antropologie.'
'Sjonge.'
'Ja, dat verbaast u zeker wel!'
'Komen hier veel buitenlanders? Een Turk verbouwt natuurlijk heel anders dan een Nederlander.'
'Dat is dan vijftien vijftig, meneer.'
'Ik heb ook een Gammapas'
'Dat was ik echt niet vergeten, zo dom ben ik niet.'

Chatten met Kim

2010-03-17T11:42:00.003+01:00

Als je de hulp van KPN nodig hebt, kun je ook chatten met een medewerker. Maar 'hulp' betekent in KPN-taal gewoon 'verkoop'. Had ik moeten weten natuurlijk...

U chat momenteel met Kim
Kim : Welkom bij de Live Advies Desk van KPN.com!
Kim : Mijn naam is Kim , waar kan ik u mee van dienst zijn?
Supermaver: Ik heb een internet plus bellen abonnement, maar het aansluiten lukt niet
Kim : Oke,
Supermaver: Ik heb al van alles geprobeerd, met splitter en - op aanraden van een van uw collega's - zonder splitter.
Kim : ik begrijp u alleen vanaf hier kan ik u helaas niet helpen.
Supermaver : Aha, u komt langs.
(heel lange stilte)
Supermaver : U bent vast een heel lang bericht aan het tikken...
Kim : Ik was op reactie van u aan het wachten.
Supermaver : Van mij?
Supermaver : Tja. Ik heb al heel vaak gebeld, maar ik begrijp dat het via chatten ook niet opschiet.
Kim : Ik kan u helaas echt niet vanaf hier helpen
Supermaver : Aha, waarmee kunt u dan wel helpen?
Kim : ik ben alleen voor de verkoop en helaas niet voor de technische dingen
Supermaver : Juist. Ik wil graag een werkende aansluiting voor internet plus bellen kopen.
Supermaver : Overigens doet de tekst 'Hulp nodig?', vermoeden dat u ook meedenkt bij problemen.
Kim : Ik begrijp u meneer maar ik kan u niet helpen bij aansluiting
Supermaver : Daar hebben meer van uw collega's helaas mee te kampen.
Supermaver : Maar ik zal niet boos doen.
Supermaver : Welk merk wasmiddel beveelt u eigenlijk aan?

Nog maar eens KPN

2010-03-10T19:17:00.004+01:00

'Hoe heeft u de telefoon dan aangesloten?', wilde het meisje van KPN weten. 'Gewoon', zei ik, met nauwelijks verholen woede, 'het kabeltje zit in mijn achterste'.
Ze kon er niet om lachen. Ik ook niet.
Sinds een week beschik ik over een 'voordelige keus', oftewel internetplusbellen bij KPN. Ik was enige tijd daarvoor gecapituleerd na een maandenlange strijd met onvermurwbare callcentermedewerkers. 'Vooruit dan maar', had ik gefluisterd. Ondanks mijn smeekbede mij niet nog meer aansluitmateriaal op te sturen, kreeg ik opnieuw een pakketje. Volgens de begeleidende folder was aansluiten kinderlijk eenvoudig: 'dit kan zelfs een seniele dwerg!', stond er aanmoedigend.
Maar bij mij lukte het niet. Ik kan wel gebeld worden als ik de kabeltje in het modem stop, maar zelf niet bellen. Ook niet het speciale nummer om de aansluiting te voltooien. 'Weet u wij dat noemen? De happy call', kwetterde het KPN-meisje. Ik zou al dolgelukkig zijn als het gewoon een keer zou werken, maar dat zei ik niet hardop, bang dat de stroom verwensingen die ik ternauwernood achter mijn huig wist te houden, alsnog los zou breken. En dan hangen ze op, weet ik inmiddels.
Na ruim tien minuten wachten bleek dat ik het niet goed gedaan had. De splitter, die er volgens de begeleidende juichfolder ('zo makkelijk dat ook ongeboren kinderen kunnen bellen!') echt tussen hoorde, moest ik maar niet gebruiken. 'Maar ik heb het toch precies volgens de gebruiksaanwijzing gedaan', protesteerde ik.
'Ach ja, die folder. Dit werkt vaak beter, meneer. Succes ermee.'
Ze heeft trouwens geen gelijk. Zonder splitter werkt het ook niet.

Bloggen

2010-03-08T21:17:00.005+01:00

Ik krijg commentaar dat het een beetje lang duurt voordat er een nieuwe bijdrage op dit onvolprezen blog verschijnt. Dat is ook zo. En het is niet eens onwil maar ordinaire drukte die het mij de regelmatige contemplatie op Supermaver onmogelijk maakt. Zo knutsel ik met elektriciteit op zolder, wijd ik mij aan pastoraal bezoekwerk en begraaf ik onbekende mannen. Tot nu toe kan ik alle bezigheden redelijk gescheiden houden.
Het bloggen schiet er wat bij in, ja. Schrale troost: ook het twitteren verliest in de strijd om aandacht. Maar houd moed.
Om de tijd de doden een fragment uit maart 2005, in het kader van het eerste lustrum van Supermaver:

De stomste uitvinding van de laatste jaren vind ik nummerherkenning. Het nodigt
mensen uit tot de rare gewoonte alle nummers terug te bellen die ze op hun
display zien staan. Zo kreeg ik net een zekere heer Spijker aan de lijn. Waarom
ik gebeld had en wie ik eigenlijk was. Dat wilde ik ook graag weten, want ik had
nog nooit van de beste man gehoord. ,,Maar u heeft mij gebeld'', hield
Spijkermans hardnekkig vol. ,,Zonder onze voicemail in te spreken. Dus ik dacht:
kom, ik bel even terug.''

Overgave

2010-02-24T21:04:00.003+01:00

Eerst betaalde de krant mijn telefoonrekening. Nu niet meer. Voor KPN was die wijziging reden er meteen maar een nieuw jaarcontract voor mijn telefoon tegenaan te gooien. 'U kunt die beslissing natuurlijk aanvechten', zei de medewerker in het callcenter. 'Maar twaalf keer de maandelijkse abonnementsprijs betalen is sneller om er vanaf te komen.'
Ik ben gecapituleerd. Gebroken. Ik heb zelfs niet meer geprotesteerd toen de zwaar bevochten korting op mijn internetaansluiting zondermeer overboord ging bij het afsluiten van een 'bellenplusinternet' abonnement. Geen glimlach toen de ene medewerker mij géén actiekorting van tien euro wilde geven en de andere het wel deed. ''Belooft u mij één ding'', zuchtte ik, ''stuur mij in vredesnaam geen nieuw modem, ik heb er al drie.''
Dat beloofde de man. Hij had een pastorale kalmte over zich, een prettige stem. Hij zou het regelen, zei hij. En ik was zo moe, zo moe. Hij vertelde verder, nam mij mee in een vergezicht over steeds sneller internet, in een land vol voordeel voor de klant. Wacht maar rustig af, zei de man. ''U krijgt brieven''. Dat is fijn tastbaar, brieven. En er is een monteur. ''En u krijgt een modem natuurlijk.'' Ja. Een nieuw modem, dat wil ik. En wereldvrede.

Begrafenis

2010-02-23T08:42:00.003+01:00

Vreemde dag vandaag. Vanmiddag ga ik naar een begrafenis waar ik vermoedelijk de enige belangstellende zal zijn. Vorige week woensdag is er een 86-jarige man dood gevonden in zijn appartement in Amsterdam. En dan echt dood, pakweg een paar weken. Hij is in eenzaamheid gestorven, want er zijn geen naaste familieleden of vrienden bekend. Dit wordt, zoals dat heet, een eenzame uitvaart. Nou ja, niet helemaal eenzaam, want ik ben erbij. Net als een stadsdichter, die een gedicht voordraagt. Het voelt een beetje dubbel, want uiteindelijk ga ik er een verhaal over schrijven voor een bijlage over de zeven werken der barmhartigheid, waar het begraven van doden bijhoort. Zo anoniem als hij zijn laatste adem uitblies, zo bekend wordt zijn begrafenis. Toch is dat verhaal een beetje bijzaak. Ik ga ook afscheid nemen, heb ik mij voorgenomen, en zeggen dat het mij spijt dat hij alleen gestorven is. Namens ons allemaal.

Vet

2010-02-22T19:22:00.002+01:00

Ja. Frituurvet kan bederven. Het was slechts twee maanden over de uiterste houdbaarheidsdatum, maar de patat had een heel vreemde bijsmaak. Een beetje vissig, alsof iemand oude sokken had gebakken in dezelfde pan. Daarmee mislukte ook het tweede avondeten. De eerste maaltijd had S. afgekeurd. Het recept met aardperen (ja echt!) bleek niet zo'n succes. Dus togen vriendje D. en ik naar de snackbar, alwaar wij een enorme frituurmaaltijd bestelden. Kwam het toch nog goed. Nou ja, bijna. Want de Xboxspelletjes die wij na het diner zouden testen, bleken belachelijk slecht. Zo slecht dat ze nu in de kliko liggen, ik laat mij niet ongestraft beledigen.
Goed. Nu naar de winkel om nieuw vet te halen. Ik lust wel weer iets.

Spelen

2010-02-20T12:44:00.002+01:00

Het nadeel van scrabble spelen met S. is dat fantasiewoorden geen kans maken. Haar taalgevoel is behoorlijk ontwikkeld. Zo legde zij het woord 'larfje', wat een prestatie is om jaloers op te zijn. Alle zeilen moesten bij om haar ternauwernood te verslaan, al gebied de eerlijkheid mij te zeggen dat ik de hoop op een overwinning eigenlijk al had opgegeven.
Scrabble dus. Ja, dat vind ik leuk. En ja, dat is een spel met een enorme baard, zij het dat wij een fonkelnieuwe doos hebben staan die S. zich - op mijn aanraden - cadeau liet doen voor haar verjaardag. Wie een poging wil doen de ongekroonde koning van de drie keer woordwaarde te verslaan, is welkom (Levi vindt er tot nu toe niet veel aan, daarbij speelt hij vals door extra letters in zijn mond te verstoppen).
Verder ben ik op zoek naar iemand die veel weet van elektriciteit. Iemand?

Robin Hood

2010-02-16T12:51:00.001+01:00

Leuk, deze uiterst onwillige bankdirecteur. En sympathiek plan ook, die Robin Hood Tax...

Jas

2010-02-11T18:17:00.003+01:00

Het is waar: Twitteren ondermijnt je weblog. Dat blijkt in elk geval de laatste twee maanden. Als iets in 140 tekens kan, heeft zo'n stukje op Supermaver ineens iets ouderwets. Het schijnt dat jongeren - waaronder ik mijzelf inmiddels niet meer reken - bloggen al helemaal een hopeloos verouderd medium vinden.
Terwijl dit onvolprezen digitale dagboek zich uitstekend leent om uit de doeken te doen hoe mijn jas aan flarden ging tijdens Konijn, het jaarlijkse mannenbralfeest op het platteland van Kootwijkerbroek. Hoewel iedereen van te voren had bezworen dat er niks met auto's zou gebeuren, bleken enkele broeders zwak in hun verlangen naar spektakel. Dus werd er een plank achter een auto gebonden die vervolgens op steeds hogere snelheid over de zandweg jakkerde. En dus ook door de bocht aan het einde van de zandweg, met daarnaast een sloot. Precies, met een flinke zwaai belandden alle planksurfers in het water. Mijn schampere lach klonk wellicht iets te luid, want voordat ik het wist, werd ik vastgegrepen door enkele potige boerenzonen met het doel mij ook kopje onder te laten gaan. Uiteraard bleef ik staan. Er is meer voor nodig om iemand met een gestel van titanium omver te krijgen. Mijn jas ging echter wel mee, zij het in onderdelen.
En dus kocht ik vanmiddag een nieuwe winterjas, spotgoedkoop want tussen een berg restanten vandaan getrokken. Van mij mag het nog even blijven sneeuwen!
Kijk, veel meer dan 140 tekens! Dat stomme Twitter ook.

uit de oude doos

2010-02-05T09:49:00.002+01:00

In het kader van het vijfjarige jubileum van Supermaver verschijnen er verhalen uit de oude doos. Nou ja, fragmenten. In februari 2005 had ik blijkbaar last van een merkwaardige aandoening waar ik mij nu helemaal niets meer van kan herinneren. Gelukkig heb ik een gestel van titanium en ademantium in mijn botten. Lees mee:

Ja, ja, ik ben er heus nog wel. Soms duurt het gewoon even voordat ik weer aan schrijven toekom. En daarbij heb ik de afgelopen dagen waarschijnlijk een waanzinnig gevaarlijke, levensbedreigende ziekte overwonnen. Ik had al een paar dagen last van onverklaarbare pijn linksonder mijn buik. Op internet kwam ik erachter dat het vermoedelijk mijn blinde darm moest zijn: zeurende pijn (ja!), pijnscheuten in de auto bij hobbels in de weg (ja!), pijscheuten bij hardlopen (geen idee, maar zal wel), hoofdpijn (ja!), pijn rechts onderin (euh... nee, links). Opgeteld moet het dus mijn blinde darm zijn geweest, die zich op onverklaarbare wijze van rechts naar links heeft verplaatst. Misschien dat het daardoor zeer doet.

Hurt

2010-02-05T09:38:00.003+01:00

In zijn popcolumn in het ND heeft Rick de Gier het over Hurt van Johnny Cash, inmiddels al weer zes jaar dood. Volgens popcritici is het een van de mooiste videoclips ooit en ik denk dat ik ze daarin gelijk geef. Dit is een man die echt aan het einde staat (een paar maanden na de opnames overleed hij) en terugkijkt. Hij was niet zozeer christen als wel gelovig, zei iemand. Indringend liedje, een cover van Nine Inch Nails, gecombineerd met indringende beelden. Doe de gordijnen dicht en zet je speakers hard.

Easy

2010-01-30T09:00:00.000+01:00

Vooruit, een klein beetje beroepskritiek bij Supermaver mag best. Ziehier de essenties van een tv-reportage. Wie zei ooit dat journalistiek een vak is?

Klaar

2010-01-29T14:52:00.002+01:00

Dat gaat je niet in de koude kleren zitten, zo'n nieuw dak. Ons huis veranderde drie dagen lang in een bouwput waar niet tegenaan te stofzuigen viel. Over koude kleren gesproken: ik kon twee dagen geen lange mouwen verdragen omdat ik met glaswol gespeeld had. Ellendig prikkend spul is dat als het op je armen terechtkomt, al krijg je het er wel lekker warm van.
Tussendoor ging ik tweemaal naar een optreden van Neal Morse en concludeerde dat ik hem met een grote band leuker vindt dan met zijn ietwat wankel zingende dochtertje. Ik draaide ook maar weer eens een cd'tje in de auto, op weg naar Drachten. Met nummers die bijna een half uur duren ben je er zo. Leve de progrock!
Het echt goede nieuws is natuurlijk dat zoonlief vannacht tot kwart voor zeven zijn muiltje stil hield. Ik dacht werkelijk even dat ik ongemerkt de opname had meegemaakt, toen ik wakker werd en op de wekker keek. Als God wel eens zou sluimeren of slapen, zou hij vast van uitslapen houden.

Dak erop

2010-01-25T19:07:00.003+01:00

Aah... komt het toch nog goed. Nadat er zo'n beetje de hele middag een enorme kraan voor de deur heeft staan ronken, is het gat gedicht. En hoe! De voorheen benauwde zolder heeft zich getransformeerd tot balzaal op grote hoogte. Jeempie wat een ruimte. Voor zolang het duur dan.

'Nou, wij gaan weer', mompelde een van de bouwlieden rond een uur of vijf. 'Prima, dat ding zal er vast niet afwaaien', reageerde ik monter. 'Hmm, nou daar mag ik niks over zeggen', zei de man een beetje bedremmeld, waarna hij zich omdraaide en verdween in een busje.

Nee, het zit echt wel goed vast. Heus. Ik zag iemand met een pot schroeven lopen, dacht ik.

Dak eraf II

2010-01-25T14:39:00.003+01:00

Goed. Inmiddels zijn ze zover dat allerhande spullen mijn huis ingetakeld worden. Ik hoop maar dat ze het echt gaan gebruiken, want de meeste dingen zijn zo groot dat ze nooit door het trapgat passen. Dat herinnert mij aan een kast die tijdens de verhuizing bleef steken op de trap naar zolder. Met zo'n hijskraan is dat natuurlijk peanuts. Al moet ik dan wel even bedenken hoe ik hem weer beneden krijg, mocht ik hier weer vetrekken...

Soms hoor je beneden dat iemand zich boven op z'n vingers slaat. Maar er valt geen onvertogen woord, althans, niet voor mij verstaanbaar. Fijn, zo'n christelijke aannemer.

Dak eraf

2010-01-25T12:36:00.003+01:00

Vandaag gaat het dak eraf. En hopelijk komt er iets voor in de plaats, al is het uitzicht schitterend. Buiten wordt allerlei groot materiaal aangerukt, binnen praten mannen in geheimtaal. 'Jaazeittie', dat kon ik nog net verstaan, maar dat zeggen ze dan ook heel vaak tegen elkaar.

Leona

2010-01-21T13:33:00.002+01:00

Eigenlijk hou ik best van liedjes die een beetje over the top gaan. Met een koortje dat halverwege invalt, licht en glitters. En een mooi versje, ook al is het een cover van Snow Patrol. Het past natuurlijk naadloos bij mijn voorliefde voor strak georkestreerde boybanddansjes, al zie ik een combinatie nog niet zo snel voor me. Hoe dan ook, ik moet nodig een cd'tje van deze dame. Heeft iemand er eentje te leen?

Dag KPN

2010-01-20T18:10:00.003+01:00

Zo, het moment is daar: de krant heeft de telefoonaansluiting overgeschreven op mijn naam, waardoor ik ein-de-lijk de klunzen bij KPN het nakijken kan geven. Ik verheug mij al weken op het telefoontje waarmee ik voorgoed afscheid neem. Punt van aandacht is wel wat daarna moet gebeuren, want om dit onvolprezen blog vol te schrijven is verbinding met internet vereist. Tele2 heeft ogenschijnlijk een goede deal, maar ervaringen uit het verleden bewijzen dat het minstens zulke grote schurken zijn als KPN. Heeft iemand een suggestie? (Liefst geen christelijke variant, want ik wil de mogelijkheid openhouden medewerkers vilein alle hoeken van het internet te laten zien).

*UPDATE*
Net gebeld met KPN. Helaas, mijn telefoonnummer is onvindbaar.
''U bestaat niet meneer.''
''Nee toch!''
''Kunt u wel bellen?''
''Wie denkt u dat u nu aan de lijn heeft?''
''Nou, dat is goed nieuws toch?''
Zo'n gesprek, daar kan Kafka nog een puntje aan zuigen. Opzeggen kan nog niet omdat ik volgens het systeem niet besta. Vraagt 'ie ook nog waarom ik eigenlijk zo graag weg wil...

Hij heeft 'm!

2010-01-19T09:30:00.005+01:00

Doorgaans is het weblog goedgelovig.nl niet grappig. De geobserdeerde humor over evangelisch Nederland is mij iets te makkelijk. Maar om dit filmpje moest ik wel erg lachen (dat komt waarschijnlijk omdat het blog met christelijke grapjes het zelf ook ergens vandaan heeft gejat). Met excuus voor de grofgebekte coyote.

Sinterklaas

2010-01-17T09:39:00.002+01:00

Hoewel december al weer enige tijd achter ons ligt, kan Isolde er maar moeilijk afstand van nemen. Met name Sinterklaas is nog erg populair. Zeker een of twee keer per dag is ze nog een uurtje Zwarte Piet. En dan ook echt, want naar Isolde luistert ze dan niet meer. Dus roep ik Pietje als we gaan eten ('nee, niet pietje, een grote piet!') en moet ik regelmatig het lied zingen van de pepernoot die in de achterband zat. Isolde (of Piet) zingt dan hard mee, maar al snel duikt er een dennenboom op in de tekst, die in het bos staat met 'wonderschone' takken.
Sinterklaas is in Spanje, leg ik steeds geduldig uit, waarna Isolde begrijpend knikt, om vervolgens enthousiast te roepen 'tadaa, daar is hij weer!', en dan begint het spel van voren af aan.
Sowieso raakt haar fantasie soms wat oververhit. Na het eten vertelde ik een paar dagen geleden het verhaal over Jezus die op het meer de golven en wind tot kalmte maande. Misschien had ik dat van die golven iets te dik aangezet, want 's nachts moest ik eruit om een huilend meisje te troosten: 'de go-hol-ven komen', snikte ze. Dat Jezus ze wel weg zou jagen, maakte niet zoveel indruk. Toen maar weer de stoere vader gespeeld: 'Papa is veel sterker'. En daarna ging ze weer rustig slapen.

Notaris

2010-01-12T18:01:00.002+01:00

Ik wantrouw elke commerciële organisatie en niet ten onrechte. Op de een of andere manier leef ik chronisch op voet van oorlog met bedrijven die mij geld afhandig willen maken. Is het niet Tele2 (nooit mee in zee gaan), dan wel KPN (vertrek zo snel mogelijk). Autohandelaren (koop nooit je auto in Veenendaal), electronicaverkopers en nu ook notarissen scharen zich in de lange rij van schobbejakken en schavuiten. Een rekening sturen voor het verzenden van drie e-mails spant toch wel de kroon. En dan ook nog hoogst gepikeerd doen als ik zeg niet van plan te zijn te betalen.
Zojuist opende ik een envelop van Interim Justitia over een al lang geseponeerde - want onjuiste - rekening van een internetbedrijf. Zucht, waarom gaan dit soort zaken nooit in een keer goed? Wat mij betreft beginnen we een communistische heilsstaat. Make capitalism history!

Verjaardag

2010-01-11T16:10:00.003+01:00

Vandaag is S. jarig en gisteren werd dat heugelijke feit gevierd. Nou ja, eigenlijk niet, want op het nippertje werden alle genodigden afbesteld. De afgelopen anderhalve week was nogal slopend voor alle Supermavertjes en S. vond haar verjaardag ineens niet meer leuk. Alleen vriendje D. dook op. Als zelfbenoemd consigliere van de familie was hij ook aanwezig bij het instralen tot JPW'er, eerder die dag. Daarna toonde hij zich bereid de zelfgebakken appeltaart op te eten en Isolde te vermaken, die zich met verontrustend enthousiasme aan hem vastklampte (ik vermoed dat hij haar stiekem allerhande zoetigheid in de knuistjes drukt).
Uit strategisch oogpunt deed ik S. een kookboek cadeau. Vleesloos weliswaar, maar voldoende smakelijk om het jaar mee door te komen. We wachten nog op Scrabble, hetgeen mijn ouders beloofden te overhandigen. En rommelkaas is wél een woord.

Plankjes

2010-01-09T12:51:00.004+01:00

Zo, dat was voorlopig het laatste plankje. Jammergenoeg, want ik krijg er lol in. De laatste weken heb ik een voorliefde opgevat voor het bevestigen van allerhande planken aan muren. Toen ik voorstelde er in de woonkamer ook nog een stuk of wat op te hangen, greep S. in. 'Als ik jou je gang laat gaan, is ons huis over een halfjaar een kermis'. Geen plankjes in de woonkamer dus. Maar ik vond nog een plekje in de bijkeuken waar er eentje paste. Kan mooi de magnetron op staan.
Ach, misschien is het maar goed ook dat het klaar is met die planken. Morgen worden S. en ik ingestraald als Jeugd Pastoraal Werkers in onze kerk. Als je een beetje achter de schermen mag kijken, zie je dat het echt waar is dat niets de kerk vreemd is. Alles wat je in de krant leest, zit ook bij ons in de banken. Er is geen reden te denken dat het in een kerk anders is, maar voor je gevoel klopt het niet. Zou dat het mooiweerspelen zijn, dat kerkmensen zich in de loop der eeuwen als meest verfijnde christelijke deugd hebben aangemeten? Als ultieme poging de hoge morele standaard van Jezus te benaderen? Ik kom op die gedachte na een post op het blog van Daniel de Wolf. Leest onderstaand citaat:

Jezus houdt van ongeschikte, wanhopige, zoekende mensen. Wij, zijn volgelingen, zijn niet zelden verworden tot doe-het-zelf-christenen, die de indruk wekken alles op orde te hebben. We vertellen liever niet dat het ons niet lukt om te stoppen met het kijken naar verkeerde sites, dat we niet meer praten met familieleden, dat we soms twijfelen aan God, dat we een domme ruzie hebben met een collega, dat het niet zo lukt met de opvoeding of ons huwelijk niet echt lekker loopt.
In de Bergrede legt Jezus de lat erg hoog. Te hoog. Maar Hij doet dat niet om ons een loodzwaar juk op te leggen, want zijn juk is zacht en zijn last is licht. Het gaat hem om echtheid. Hij doet het om verlangen te wekken. Verlangen naar vergeving, verlangen naar liefde, verlangen naar rust, verlangen naar heelheid, verlangen naar vrijheid,
verlangen naar reinheid, verlangen naar schoonheid, verlangen naar relatie, verlangen naar het goede, verlangen naar God.

Een Bergrede die verlangen oproept in plaats van koortsachtig doen alsof. Een morele standaard die honger naar echtheid wakker roept in plaats van keihard moralisme. In zo'n kerk wil ik wel zitten! Ik bedenk mij trouwens net dat ze daar vast nog een paar plankjes kunnen gebruiken.

Supermaver 5 jaar

2010-01-08T14:24:00.004+01:00

Jawel, Supermaver bestaat vijf jaar. En er zijn sinds die tijd talloze pareltjes aan het toetsenbord ontsproten. Jammer als die in het archief liggen te verstoffen, dus daarom zo nu en dan een terugblik. Ziehier een citaat uit de post van 8 januari 2005, dat heeft toch weinig aan kracht ingeboet. Ik vind die tune nog steeds briljant namelijk.

De tune van Beverly Hills Cop is volgens mij het beste synthesizer-deuntje dat ooit bedacht is. Toen ik dat gisteravond vertelde op een verjaardagsfeestje werd ik bijna uitgelachen. Niet omdat zij de tune niet leuk vonden, maar wel omdat ik me in het leger van midden-twintigers geschaard heb die teruggrijpen op hun zojuist verloren jeugd. 'Jij bent nu een van ons', werd gezegd. Hoewel ik het nog niet zo ervaar, vind ik het wel een prettige gedachte. Ik voel me in toenemende mate ontheemd.

Ziekies

2010-01-08T14:15:00.002+01:00

Pff... ik ben het snotteren en hoesten wel een beetje zat. Wat mij betreft mag die Mexicaanse griep nog even terugkomen: een paar dagen goed ziek en dan is het voorbij. Het virus dat bij de Supermavertjes huishoudt is hardnekkiger. Levi kucht als een man van tachtig die zijn hele leven gerookt heeft en S. heeft snot voor tien. Ik houd mijzelf op de been met een dagelijkse dosis roze vriendjes. Het is dat de Allerhoogste wat genezing betreft gespecialiseerd is in benen van ongelijke lengte, anders had ik er zeker een gebed aan gewaagd.
Het is gewoon tijd voor de lente!

Violet is klaar

2010-01-05T14:33:00.003+01:00

Nee toch! Het lijkt er nu toch op dat de mannen van the Violet Burning er de brui aan geven. Kijk maar op hun website: The news: as 19 years come to an end, we thank each of you for such a great ride. At this time there are not any plans for one more release from the violet burning. Heb ik dan misschien hun laatste Nederlandse concert bijgewoond, in de zomer van vorig jaar? Ik hoop van niet. Heeft iemand nog een leuk bandje in de aanbieding om t-shirts van te kopen? Hoe dan ook, hier kun je gratis en voor noppes hun allereerste cd Chosen downloaden.

Sleutel

2010-01-04T09:23:00.006+01:00

Het was een merkwaardige toestand, gisterochtend. Vriendje D. belde met een bizar verhaal: tijdens het schoonkrabben van zijn autoruit viel de deur dicht en werd vanzelf de automatische deurvergrendeling geactiveerd. De sleutels zaten nog in het contact, met daaraan ook zijn huissleutel, waarmee de toegang tot de reservesleutel geblokkeerd was. Nu heb ik al jaren een sleutel van het huis van vriendje D. in bewaring. Gisterochtend was het eindelijk zover: hij kwam van pas. Niet dus, want hij paste niet. Blijkt dat ik al die tijd op een sleutel gepast heb die helemaal niet van vriendje D. is. Geen idee hoe het zo gekomen is. Ergens heeft een verwisseling plaatsgevonden (of gaf vriendje D. mij een sleutel die nooit gepast heeft?). Terwijl wij daarvan stonden te bekomen, kwam de Wegenwacht. Klik klik deed de man, en de deur ging open. Ik heb een nieuwe reservesleutel van vriendje D. gekregen. Rest het mysterie van die andere sleutel, die er wel heel erg op lijkt. Wie heeft mij nog meer iets in bewaring gegeven?

Hier is 'ie nog potdicht...

Klik klik deed de Wegenwacht.

Uiteinde

2009-12-31T09:43:00.002+01:00

Het punt is dus dat mijn mobiele telefoon belooft dat je via een thuisnetwerk naar binnen kan om filmpjes en foto's op te halen. Leuk, want Isolde op een slee ziet er geweldig uit. Er gebeurt inderdaad wel iets in het netwerk, maar dat van die foto's en filmpjes is vooralsnog niet gelukt. Ik blijf het proberen, want er zijn nog een heleboel vinkjes die aan en uit kunnen in de instellingen. Dat alles betekent wel dat de aandacht voor mijn digitale identiteit enigszins verslapt. Toch voel ik de drang om de laatste dag van 2009 nog even vol te maken. Nog heel even, en dit onvolprezen blog bestaat vijf jaar. In mensenjaren dan, want net als bij honden moet je dat voor internet met pakweg vijf vermenigvuldigen.
Nou ja, vanavond eerst maar eens kijken of al mijn vingers eraan blijven. Gezien de ontzagwekkende hoeveelheid vuurwerk die in de gang staat zou dat wel eens de eerste zegening van 2010 kunnen worden. Verder op mijn verlanglijst voor het nieuwe jaar: nachtrust en... eh, nou ja, nachtrust dus. De rest komt wel.
Zalig slot.

Kerst

2009-12-25T22:53:00.004+01:00

Geinig filmpje om alles weer even in perspectief te zien. Mijn vroegere predikant weet een mooie verbinding met kerst. En dat is mooi, want dan gaat het deze dagen toch nog even over het lichtjesfeest op Supermaver.

Jona

2009-12-23T18:32:00.002+01:00

Is het allemaal waar wat je op je blog schrijft? Die vraag krijg ik wel eens in real life van mensen die dit onvolprezen dagboek volgen. Ja natuurlijk is het waar! Al ben ik de laatste om te ontkennen dat de realiteitsbeleving per mens behoorlijk kan verschillen. Neem nu het verhaal van Jona dat ik Isolde voorlas. Iemand die drie dagen in de buik van een vis zit, dat is echt iets om nog lang over door te praten. Helaas pikte Isolde slechts één passage op: de vis die Jona weer uitkotst op het strand, door mij levendig verbeeld in een flinke rochel. 'Kijk papa, de vis!', roept Isolde nu enthousiast, terwijl ze bijna over haar nek gaat.
Voor het serieuzere Bijbelwerk: Daniel de Wolf is bezig met een leuke serie posts over discipelschap. Als je zin hebt, kun je meepraten. Check dan ook meteen de kleine profeet even.

Kerstspel

2009-12-22T18:27:00.003+01:00

Ik heb mij weer eens ergens in laten kletsen. Donderdag speel ik mee in het kerstspel van de kinderen in onze kerk. Hoe het precies gegaan is, weet ik niet meer: vandaag kreeg ik een script in mijn mailbox. Ik heb een paar regels tekst, met een sterretje erachter. Toen ik alles uit had, stond onderaan nog zo'n sterretje. Met daarachter de mededeling dat mijn tekst min of meer 'ter indicatie' was, omdat de werkelijke dialogen tot stand moeten komen na 'interactie met de kinderen'. Oftwel, Supermaver wordt de grote kindervriend. Ik moet mij ook enigszins vermommen, dus heb ik uit mijn bureaulade op de redactie twee pruiken meegenomen. Die heb ik daar liggen ja, ik doe ook wel eens wat undercover. Een collega had nog een plaksnor. In excelsis deo!