Autodingen

Ik denk dat een kabinetsformatie niet heel veel moeilijker is dan de keiharde onderhandelingen die ik gisteren voerde rondom de aanschaf van een nieuwe auto. Nieuwe is hier natuurlijk geen absoluut begrip, misschien past 'nette tweedehands' beter. Maar dan wel heel net. Vriendje D. ontpopte zich tot een heuse consigliere tijdens de strooptocht langs talloze autobedrijven. We maakten er een dagje uit van, compleet met patat oorlog. Ronduit leuk was het bij een enigszins louche authandelaar alwaar ik informeerde naar de prijs van een zekere Renault. Het ging ongeveer zo:

'Wat kost die auto daar?'
'Maar dat is een diesel!'
'Dat weet ik.'
'Die heeft heel veel kilometers gemaakt!'
'Ja...'
'Hij staat ook niet op internet hoor!'
'Nou en?'

Uiteindelijk bleek dat hij de auto liever niet aan een potentieel mondige Nederlandse klant wilde verkopen. 'Die verkoop ik aan een Pool'. Juist. Overigens werd het twijfelachtige karakter van het bedrijf bevestigd door een sticker in de werkplaats: 'Ik sta vierkant achter Israël, ook nú', stond erop.Hoe dan ook, uiteindelijk belandden we bij de autohandelaar waar we begonnen waren. Hij had toch de beste deal, bleek. Althans, als hij mijn Citroën ZX wilde inruilen. En dat was nog even lastig. 'Had je niet een beetje couranter model kunnen kiezen als tussendoorauto?', vroeg hij een beetje verwijtend. Na een kort toneelstukje, compleet met een aanzet tot weglopen, ging hij overstag. De consigliere knikte tevreden.