Internetloos

Ik blog dankzij de argeloosheid van een van mijn buren, wiens draadloze internetverbinding ik sinds kort euh... leen. De oelewappers van KPN hebben zomaar mijn internetabonnement opgezegd en het ziet er niet naar uit dat het ooit nog goed komt. Als ik de callcenter-medewerkers smeek om een vast contactpersoon die voor eens en voor altijd de zaak regelt, gooien ze pardoes de haak er op. Nieuw beleid bij lastige klanten, naar het schijnt. Kreeg vandaag maar weer eens een brief over een abonnement dat ik nooit heb aangevraagd. Of ik ook even aansluitkosten wilde betalen... Zucht. Heel diepe zucht.

Nog een fotootje van mijn jongste trots dan maar. Knapperd, net zijn vader:

Dreams about milk

Aangifte

'Goedemiddag, ik kom aangifte doen.'
'O.'
'Van de geboorte van mijn zoon.'
'Aha! Nou, van harte gefeliciteerd!'
'Bedankt.'
'Ach, dat treft niet.'
'Niet?'
'Ik kijk even naar de klok... Twee minuten over twee.'
'Ja.'
'En het loket aangiften sluit om twee uur.'
'Nee toch.'
'Maandagochtend ben u de eerste.'
'Maar... het is het twee minuten over twee!'
'Precies.'
'Dan is die ambtenaar toch niet al naar huis?'
'Nee, dat denk ik niet.'
'Roept u hem dan even.'
'Ja, zo makkelijk is dat niet. De computer staat ook uit.'
'Dan zet u die weer aan.'
'Nee, nee, zo makkelijk is dat niet.'
'Als u het nou op een papiertje schrijft en het maandag in de computer zet.'
'Haha, dat is een goeie! Nee hoor.'
'Maar...'
'Maandag kan het weer. En dinsdag.'
'...'
'Voor twee uur natuurlijk.'

Levi

Ik heb een zoon! Levi heet 'ie. Dikke spierballen, net als zijn vader. Hier is hij net een half uur oud en maakt zijn ongenoegen kenbaar over het feit dat hij nog niks te drinken heeft gehad. Met S. gaat alles verbluffend goed. Ik kreeg haar met moeite terug in bed na de bevalling. Stoere vrouw!Enfin, hier is Levi dus. Ik ben apetrots!

Nee

Nee, nee, er is nog niks. Vanochtend bij de verlossers geweest. Het kan nog wel even duren, was de boodschap. Of niet, want je weet het nooit. Lekker is dat. S. denkt dat vaderschap 2.0 woensdag aanvangt. Ik dacht afgelopen zaterdag en durf nu geen voorspelling meer te doen. Gisteravond even geklokt binnen hoeveel tijd ik twee kruiken kan vullen met heet water. Dat is eigenlijk het enige wat ik mij nog herinner van de vorige keer en toen verraste het ietswat snibbige verzoek van de verlosdame nogal. Ik ben er helemaal klaar voor deze keer.
Tot die tijd kijken S. en ik trouwens serie vijf van Lost in sneltreinvaart. Vier afleveringen per avond, er zijn er achttien. Gelukkig is serie zes de laatste, volgend jaar mei. Het is nu vooral een kwestie van doorkijken omdat je eenmaal aan begonnen bent.

Wachten

Ik zou deze dagen willen typeren als de tijd van het grote wachten. En het pareren van vragende blikken door hard nee te schudden. Op de krant doe ik alleen de klusjes die ik elk gewenst moment uit mijn handen kan laten vallen, zoals het jaaroverzicht samenstellen voor december. Daarvoor hebben we een heel geavanceerd systeem waarbij je met een druk op de knop... Niet dus, het is een kwestie van kranten doorbladeren. Ik ben inmiddels in maart aanbeland, vol juichberichten over de DSB-bank die 'als een van de weinige banken niet geraakt wordt door de crisis'. Het is prettig wegdromen in een tijd waarin nog niemand van de Mexicaanse griep had gehoord en iedereen geloofde in Barack Obama.
Nou ja, misschien is het allemaal stilte voor de storm. Ik ga de geboortekaartjes nog maar een keer controleren op spelfouten.

Shane

Twee weken geleden was ik op een symposium waar Shane Claiborne zijn verhaal deed. Het duurt even, maar het is erg inspirerend en vermakelijk...

Wie nog meer wil, klinkt hier.

Stuiteren

Eerst lag mijn-zoon-in-wording (tweede poging) recht voor de uitgang, om het maar even plastisch te zeggen. Toen voelde S. een hoop gewoel in haar buik en lag meneer (of mevrouw, ja ja) met zijn hoofd naar boven. Dat veroorzaakte enige opschudding bij de verlosdames, die de boel graag weer om wilden gooien. Stuit, zo het het, is niet goed. Zoveel werd mij duidelijk. Maar vlak voor het keermoment bleek mijn-zoon-in-wording (tweede poging) tot inkeer gekomen. Een soort wedergeboorte avant la lettre, in dit geval zelfs vrij letterlijk. Hoe dan ook, nu ligt hij (of zij, goed, goed) weer met zijn hoofd de goede kant op. Ik heb geoefend en kan nu onder gitaarbegeleiding 'kom uit de bedstee m'n liefste' zingen. Vanavond ga ik een serenade brengen. Hup zoon! (of dochter).

Wintertijd

Ik moet toch eens uitzoeken wie in mijn kerk verantwoordelijk is voor de teksten die via de beamer op het scherm verschijnen. Vorig jaar stond er de weergaloze zin 'als vissen morgen leven' (in plaats van 'als frisse morgenregen') en vanochtend dankte de hele gemeente de Allerhoogste uit volle borst voor de zomer- en wintertijd. Maar dat hoort toch echt niet in het liedje: Zomer en winter / Najaar en voorjaar / Zon maan en sterren in hemels baan / Tonen zo duid’lijk uw god’lijke wijsheid / Uw grote trouw die zal blijven bestaan.
Wie dat afgrijselijke trucje met de klok tot god'lijke wijsheid wil bombarderen, mag in de week waarin het uurtje erbij komt op Isolde komen passen.