Fietsen

Ik heb nog steeds een beetje spierpijn, maar het is al veel minder dan gisteren. Toen deed zo'n beetje elke beweging zeer. Niet zonder reden natuurlijk, want afgelopen zaterdag deed ik mee aan een MTB-clinic rond de posbank. Het is daar nogal heuvelachtig, ontdekte ik. Maar het begon leuk met kunstjes op de fiets: over boomstammen heen springen en een beetje airtime maken door zo hard mogelijk over een wipwap te rijden. Weer niet zo hard als een van de deelnemers deed, want voor je het weet lig je op de grond en is je schouder 'een beetje ontzet', zoals de instructeur het eufemistisch zei.
Elke keer als ik ontplof tijdens een klim beloof ik mijzelf plechtig dat ik ermee ophoud (tenminste, als het lukt om zo'n gestructureerde zin te bedenken tijdens het klimmen). Maar eenmaal boven... tja, dan is alles anders. Al was het maar omdat je ook weer naar beneden moet. Hoei!