Vanochtend was ik in de evangelische gemeente waarin ik mijn jeugd doorbracht. Opvallend hoe weinig mensen je na twaalf jaar afwezigheid nog kent. Ik zat helemaal achterin en halverwege de dienst (typisch evangelisch, inclusief opdragen van een kind want hier 'doen we niet aan besprenkelen') stapte een verstandelijk gehandicapte jongeman binnen. Hij ging achter de laatste rij staan en begon enthousiast met zijn handen te wapperen tijdens het zingen. De muzikale intermezzo vulde hij op door af en toe wat te roepen. Ronduit hilarisch was het moment waarop hij zijn trui zo'n beetje over zijn hoofd trok en zijn grote witte buik liet zien tijdens een aanbiddingsversje. Een moment dacht ik dat hij zijn broek liet zakken, maar hij snoerde slechts met veel omhaal zijn riem wat strakker om zijn middel. Die buik kwam nog een paar keer terug, maar tijdens het rondgaan van het avondmaal bleef hij stilletjes staan. Toen het bord met matzes binnen zijn bereik kwam, greep hij er een enorm stuk vanaf dat hij daarna met smaak opat. Tegen die tijd was ik al mateloos gefascineerd. Het was één brok onvoorspelbaarheid. Niets rond deze jongen ging 'zoals het hoorde', maar het was geweldig. Wars van evangelische regeltjes, onwetend waarschijnlijk, deed hij lekker waar hij zin in had. Het is een beetje een obligate opmerking, maar ik kan me voorstellen dat Jezus ervan genoot.
En toen zei de zangleidster vooraan dat we 'zo aan het einde van de dienst' nog twee liedjes gingen zingen. Maar dat hoorte onze vriend al niet meer, bij het woord 'eind' begon hij verwoed en met geraas de schuifwanden open te duwen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten