De collega achter de kast las vandaag bij de weekopening onderstaande 'psalm' van Michel van der Plas. De goede verstaander leest er ook psalm 23 in, over grazige weiden en een stok en staf. De draai die Van der Plas aan die herdersidylle geeft, laat mij maar moeilijk los. Ik vind het dichtbij geloven komen. Lees mee.
De Heer is mijn verder. Hij laat mij missen:
roes, aarde, nu. Laat mij te weinig zijn
en wensen. Drijft mij op naar duisternissen
van bos en braakland, in een perk van pijn.
Is mijn elders. Laat hemelen verhalen,
de macht, de glorie. En houdt mij doodsbang
over mijn dorst gebogen. Zendt zijn stralen
bij mondjesmaat. En wacht, mijn leven lang.
Mijn vijand drinkt en doezelt voor mijn ogen.
De kinderen zingen van een vergezicht.
De Heer is mijn eenmaal. Ik moet nog hoger.
Zijn heil en zegen zullen op mij jagen,
mijn leven lang. Ik zal het dwingelandslicht
zien, haten en verlangen, al mijn dagen.
2 opmerkingen:
Tja hier is iedereen wel stil van.
t Is apart,heftig. moeilijk
zeima
Precies, ik bleef er ook nog een tijdje aan denken... maar om er nu het juiste woord voor te vinden... moeilijk!
Leuk dat zo'n weekopening je blog haalt!
Een reactie posten