Hypotheekperikelen

Ik word langzaam een beetje moe van alle hypotheekperikelen. Ik hoopte dat het ergste gezeur voorbij zou zijn, nu we een handtekening hebben gezet onder de offerte van ons financiële mannetje. Niet dus. Maandag kreeg ik een verontrust telefoontje van de Rabobank omdat de offerte nog niet terugestuurd was. Toen ik uitlegde dat ik dit ook niet ging doen, bleek de medewerker nogal euh... teleurgesteld. Hij dacht zeker te weten dat er sprake was van een afspraak en repte zelfs van 'een man een man, een woord een woord'. Toen ik hem fijntjes wees op de precieze betekenis van het woord offerte, werd hij zelfs een beetje boos. Hoe haalde ik het in mijn hoofd om ergens anders te tekenen?
En er was ook nog de enge brief van de notaris, waarin hij ons nogal nadrukkelijk wees op de verplichting van een waarborgsom, oftewel een bankgarantie. Die hebben we nog niet, terwijl die er vorige week al moest zijn. Geen probleem, verzekerde het financiële mannetje ons, dat gebeurt zo vaak. De notaris vond het ook helemaal niet erg. Hij stuurt alleen maar brieven zodat hij, als alles misgaat, kan aantonen dat hij zijn best heeft gedaan. En daar krijgt hij dus ook nog voor betaald!
Tot slot is er nog de kwestie van het doorlopend krediet dat ik in een ver verleden afsloot. Ik wist niet eens meer dat ik het had, omdat de lening allang is afbetaald. Maar de geldverstrekker eist bewijs dat de lening niet meer bestaat. De brief van de Postbank dat dit inderdaad het geval is, blijkt niet genoeg te zijn. Ze willen nu ook het contract hebben dat S. en ik tien jaar geleden hebben getekend op een Postkantoor dat niet eens meer bestaat! Ik hoop dat ik in mijn tomeloze bewaardrang dat ding nog ergens heb opgeslagen. Heb ik net mijn sleutel terug, kan ik wéér gaan zoeken. Ik begin onder de kast in de keuken...