Parkeerperikelen

In Amsterdam hebben ze nieuwe, kekke parkeermeters. Het is een ding met een draaiwieltje en toffe knoppen. Eerst moet je kiezen hoe lang je wilt parkeren en vervolgens vraagt de meter om het kenteken van je auto. Toen was het wel gedaan met de pret, want mijn auto stond aan het andere einde van de straat en natuurlijk wist ik het kenteken niet uit mijn hoofd. Terug naar de auto lopen dus, papiertje zoeken, stukke pen weggooien en een nieuwe uit het handschoenenvak grabbelen en het kenteken noteren. Eenmaal terug bij de parkeerpaal waren er drie wachtenden voor mij. Toen ik eindelijk aan de beurt was en met het flekse draaiwieltje mijn kenteken had ingevoerd, bleek dat ik toch niet met muntjes kon betalen. Weer terug naar de auto om de chipknip uit mijn tas te halen, andermaal twee wachtenden voor laten gaan en - inmiddels met lichte irritatie - alle jaszakken doorzoeken om het papiertje te vinden waar het kenteken op stond. Uiteindelijk vroeg het apparaat om mijn chipknip waar - je voelt het aankomen - onvoldoende saldo op aanwezig was.
Mijzelf ternauwernood bedwingend ben ik terug naar de auto gelopen om even heel hard in het stuur te bijten. Ik overwoog kort om in geloof onbetaald te parkeren, maar besefte ook dat ik het kwaad van de Amsterdamse parkeerpolizei niet moest onderschatten. Uiteindelijk kletste ik mijzelf en mijn auto een privéparkeerterrein op, veilig achter een slagboom die werd bediend door een wantrouwige portier: 'maar wat wilt u hier doen dan?' Het duurde even voordat de eenvoud van mijn antwoord tot hem doordrong: 'parkeren, in vredesnaam, gewoon parkeren!'.