Kledingruil

Afgelopen zondag maakte ik twee keer achter elkaar dezelfde dienst mee. Niet omdat ik in slaap was gevallen, maar omdat ik een dringende mededeling moest doen over een kledingruilfeestje. Het was mijn bedoeling dat aan het einde van de eerste ochtenddienst en aan het begin van de tweede te doen. In een duister achterkamertje van mijn hoofd had ik zelfs bedacht dat ik op die manier een volledige kerkdienst kon ontlopen en toch de indruk kon wekken er twee mee te maken. Het werden er dus ook echt twee, omdat de vrijgemaakten roet in het eten gooiden. Nou ja, het was vooral hun verklaring waarin ze stelden dat ze Nederlands Gereformeerden best aardig vinden die ervoor zorgde dat ik pas halverwege de dienst het feestje mocht aankondigen. Die verklaring had nogal wat ruimte nodig, zeg maar. Ik heb er grote verwachtingen van. Ik bedoel dat kleding ruilen, niet die verklaring natuurlijk (ik wil niet koketteren met mijn onnozelheid, maar ik bedacht net dat ik niet eens kan uitleggen waarom vrijgemaakten en nederlands-gereformeerden elkaar de tent uit knokten).
Na afloop van de twee diensten probeerden verscheidene gemeenteleden een onderhandse deal te sluiten om volgende week in bezit te komen van mijn kekke trainingsjasje. Zelf ben ik op zoek naar een soepjurk met bloemen.
Twee keer in dezelfde kerkdienst zitten, is een soort superdéjà vu, een geestelijke trip die eindigt vlak voor de hemelpoort. Het enige dat me echt stoorde was dat ik ook twee keer het Wilhelmus moest meebrullen. Ik moet altijd heel erg opletten om niet in gejuich uit te barsten na afloop. En ik krijg altijd zin in worst. Maar dat heb ik vaker na een kerkdienst. Eigenlijk lust ik altijd wel worst.