Losse koe

De deurbel gaat. Dat is op zichzelf al schrikken. Wie belt er ooit bij ons aan? De laatste keer kan ik mij niet eens herinneren, misschien vriendje D. die zich verwonderd afvroeg waar dat knopje voor zou zijn.
Voor de deur staat een fietser uit te hijgen. Of ik weet dat er een koe over de weg loopt? ''Jazeker, dat is Hector, die maakt vaker een ommetje'', zeg ik. Met grote ogen staart de fietser mij aan. Echt waar? Even verderop hoor ik getoeter van auto's. Ik trek een sprintje naar de boerende buurman, maar die is niet thuis. Dus daar sta ik, midden op de weg met voor mij een bokkende koe en achter mij een groeiende rij auto's. In mijn hoofd probeer ik de hemelse gewesten met gezag aan te spreken: 'wederkomst, nu!' Als dat niet helpt, bid ik om een kleiner wonder: 'de koe is een konijn, nu!' Ik overweeg voor nog minder te gaan, iets als 'de koe is roze', maar besef dat dit het probleem nauwelijks verder helpt. Alhoewel, wellicht dat een enkele ongeduldige automobilist daarna ootmoedig op de knieeën zinkt om zijn hart aan de... Nee, niet wegzinken in mooie dagdromen nu, de koe heeft zojuist een waarschuwingshek van de gemeente omver gelopen.
Samen met een behulpzame passant lukt het om de koe naar de kant van de weg te drijven, waar hij pardoes de sloot in loopt. Hij klautert omhoog, richting het weiland waar de rest van de kudde zijn escapades met belangstelling gade slaat. Na twee pogingen - bij de eerste duwt een soortgenoot hem lomp terug naar beneden - kruipt de koe onder het schrikdraad door, waar geen stroom op staat omdat het gebroken is. De rij auto's komt in beweging. Terwijl ik terug loop, vraag ik mij af hoe groot de kans is dat ik een losgebroken koe aantref in het burgermanswijkje waar ik over twee maanden woon. Net zo groot als de wederkomst, schat ik in.