Nattigheid

Net toen ik in bed wilde stappen, hoorde ik een geluid dat ik niet helemaal kon thuisbrengen. Ik liep terug naar de overloop en luisterde nog eens. Een piepend scharnier verraadde dat het traphekje beneden openging. Wel verdraaid! Een insluiper! In een reflex klikte ik het licht aan en bereidde mij voor om een enorme dreun uit te delen. En de telefoon! Ik moet een telefoon om... Middenin die gedachte kreeg ik een straal water in mijn gezicht en verscheen het trillende hoofd van leerling J. in het trapgat. 'Ik heb je!', brulde hij van pure spanning, wat S. in bed zo'n beetje een hartverzakking bezorgde.
Dat stomme Living Water-spel begint een beetje op mijn zenuwen te werken. Zeker als het halve deelnemersveld ervan overtuigd is dat ik de zogenoemde Sniper ben. Dat is trouwens wel de leukste rol: waar andere spelers alleen degene mogen neerschieten van wie ze een naamkaartje hebben, mag de Sniper naar believen om zich heen knallen.
Hoe dan ook, als ik al de Sniper zou zijn, ben ik het nu niet meer. Dus iedereen die van plan is vannacht langs te komen, mag van mij thuisblijven. Of even bellen, zodat ik me niet het lazarus schrik (en leerling J. heeft met terugwerkende kracht een vette onvoldoende voor zijn betoog).