Als een soort voorbarig afscheid van mijn oude huis - en als gezochte aanleiding om de fles whisky van vriendje R. leeg te drinken - vierde ik afgelopen zaterdag 'vuur & whisky'. Dat klonk zo vertrouwd in de oren dat Blutch, op het nippertje genodigd op dit feestje, dacht dat het een jarenlange traditie betrof. Niet dus, maar wat mij betreft wordt dat het wel. Het Uisge Beatha (levenswater), zoals whisky ooit genoemd werd, smaakte naar meer, net als de kaas die we erbij aten. De feestvreugde groeide navenant mee met de hoogte van de vlammen die oprezen uit de vuurkorf, alwaar 'alles wat ik niet meeneem naar het nieuwe huis' in geworpen werd. Toen bleek dat er ook nog vuurwerk was, ging er een kortstondig gejuich op. Met vuurpijlen en grondbloemen vierden we... eh, dat het zo'n mooie avond was. Het allermooiste moment bleefden we toen vriendje B. een plekje ging zoeken om naartoe te vluchten als zijn geüniformeerde collega's van de politie plotseling zouden verschijnen. Hij was een tijdje weg en stond daarna druipend weer voor onze neus, nadat hij heel stilletjes in een sloot was gelazerd.
Ja, de eerste editie van Vuur & Whisky was mooi en lang. De volgende ochtend was eigenlijk alleen maar lang, net als de rest van de dag trouwens.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten