Ik verdiep mij deze dagen in de mistige wereld van new monasticism. Het valt nog niet mee om dat in gewone mensentaal uit te leggen. Zaterdag verschijnt een poging daartoe in het dappere krantje. In mijn poging om grip te krijgen op het moderne monnikendom (of misschien wel post-moderne monnikendom), heb ik heel wat mensen gesproken. Dat leverde inspirerende ontmoetingen op, bijvoorbeeld toen ik bij vriendje F. op bezoek ging in de Utrechtse wijk Overvecht. Hij woont samen met acht anderen in een verbouwd winkelpand en bedenkt spannende plannetjes voor de wijk. Misschien komt dat op dit moment wel het dichtst bij het nieuwe kloosterdenken. Uit puur enthousaisme liet ik trouwens mijn tas staan.
Toevallig sprak ik ook een oud-docent van wie ik vroeger al veel heb opgestoken. Dat gebeurde opnieuw toen ik hem mijn ideeën voorlegde om a la fresh expressions in Engeland in mijn eigen kerk een proeftuintje te beginnen. Niet meteen iets met een klooster overigens, al voel ik wel veel bij de nieuwe monastiek. Iemand die ik sprak voor mijn artikel zei het zo: 'de wereld is niet geroepen om de kerk in te gaan, maar andersom'. Dat wist ik wel, maar de afgelopen jaren ben ik toch vooral bezig geweest mensen de kerk in te lokken. Ik wil het graag eens andersom proberen.
Maar eerst ga ik op zoek naar medestanders. Jij?
6 opmerkingen:
daar wordt iedereen toch enthousiast voor ???
zeima
Jaaaaa ik wil meedoen!!!! Verdiep me nog maar sinds een klein poosje in dit soort plannetjes en word er nogal blij van. Ik zoek naar een link tussen deze dappere initiatieven en dat rare verschijnsel van knus, bij elkaar gekropen christendom op de biblebelt waar mensen het misschien een beetje al te gezellig hebben samen en waar jongeren steeds minder een idee lijken te hebben van wat Jezus nu eigenlijk te maken heeft met hun leven buiten het christelijke reservaat, De Veluwe (waar ik overigens toch ook wel weer met veel genoegen woon en werk)...
maar die kloosters en leefgemeenschappen vind ik toch wel weer snel op die christelijke reservaatjes lijken; gezellig bij elkaar...
tenminste, dat is mijn vooroordeel, of het ook echt zo is zal per geval verschillen ws
@ Daniel: ik ben met je eens dat daarin een gevaar schuilt. Het gaat mij vooral om de achterliggende waarden als gastvrijheid, behulpzaamheid en iets wat is als 'vluchtplek' wil omschrijven. Trouwens, wat ik in Overvecht gezien heb, is meer dan christelijk bij elkaar kruipen. Stap twee is namelijk om naar buiten te gaan en te wonen, leven en geloven in de wijk.
Mee eens. Maar die achterliggende waarden zouden kenmerkend moeten zijn voor alle christelijke gezinnen en niet voor groepjes mensen die 'bij elkaar kruipen'. En ook al ga je dan naar buiten, je communiceert er ergens mee dat geloven iets is voor een een aparte categorie mensen, nl mensen die ervoor kiezen bij elkaar onder 1 dak te gaan wonen.
Nu heb ik niets tegen leefgemeenschappen, monniken, communes, etc., ik heb er zelfs bewondering voor, alleen moeten we er niet de norm voor het christendom van maken en niet vergeten dat het juist belangrijk is dat er goede voorbeelden zijn van het 'normale christelijke leven', wat iedereen na kan volgen.
Ik wacht nog op de papieren versie van de krant; ik lees het liever daar dan op het scherm.
( kreeg vanochtend het Algemeen Dagblad ervoor in de plaats, een slechte ruil. heb het gemeld, maar nog geen nabezorging ontvangen)
Een reactie posten